- Πληροφορίες
Η ικανότητα αναγνώρισης των κοινών δερματοπαθειών είναι εξαιρετικά πολύτιμη σε όλους τους τομείς της ιατρικής. Ιδιαίτερα στην παιδοδερματολογία είναι σημαντικό να αναγνωρίζονται οι αλλοιώσεις του δέρματος, διότι μέσω αυτών εντοπίζονται δυνητικά σημαντικές συστηματικές νόσοι, όπως μηνιγγοκοκκαιμία ή ανεμοβλογιά.
Το δέρμα λειτουργεί ως ένα κρίσιμο εμπόδιο για τη μόλυνση και την αφυδάτωση και ως εκ τούτου είναι σημαντικό να έχουμε κατά νου ότι η ασθένεια ή διαταραχή της φυσιολογικής λειτουργίας του δέρματος μπορεί να οδηγήσει σε σημαντική νοσηρότητα και θνησιμότητα, ιδιαίτερα σε βρέφη που είναι πιο ευάλωτα στην απώλεια θερμότητας, την αφυδάτωση και τη μόλυνση. Περαιτέρω, οι δερματικές νόσοι είναι τόσο κοινές που το 1/3 των επισκέψεων σε ιατρούς αφορά σε δερματολογικές ενδείξεις.
Ορισμένες ασθένειες που επηρεάζουν το δέρμα, τα μαλλιά ή τα νύχια είναι πιο συχνές στα παιδιά. Ορισμένες δε από αυτές εμφανίζονται μόνο στα παιδιά.
Παιδικές δερματικές παθήσεις που είναι συχνές και ένας παιδοδερματολόγος είναι πιθανό να θεραπεύσει είναι:
- Η ατοπική δερματίτιδα (η αλλιώς ατοπικό έκζεμα)
- Συγγενή Σημάδια, συμπεριλαμβανομένων κηλίδων χρωστικής
- Ψωρίαση
- Εκ γενετής ασθένεια του δέρματος
- Λοιμώξεις του δέρματος
- Λεύκη
- Μυρμηγκιές .
- Πληροφορίες
Η γοητεία είναι μια έννοια διαφορετική από αυτή της γήρανσης. Είναι ωραίο να φαίνεσαι γοητευτικός χωρίς να φαίνεσαι γερασμένος. Πλέον, οι άνδρες επιζητούν αισθητικές αλλαγές οι οποίες θα βελτιώσουν την εμφάνιση τους, ενώ παράλληλα οι θεραπείες Αισθητικής Ιατρικής είναι πολύ πιο εύκολες, ανώδυνες, γρήγορες και -κυρίως- ασφαλείς.
Οι πιο δημοφιλείς θεραπείες προσώπου στους ανδρικό κοινό είναι:
- Μεταμόσχευση Μαλλιών
- Αυτόλογος Μεσοθεραπεία PRP – θεραπεία κατά της τριχόπτωσης
- Botox
- Υαλουρονικό οξύ
- Θεραπεία laser για ουλές
- Αυτόλογος Μεσοθεραπεία PRP
Οι πιο δημοφιλείς θεραπείες σώματος στο ανδρικό κοινό είναι:
- Laser αποτρίχωση
- Αφαίρεση τατουάζ
- Θεραπεία υπεριδρωσίας με botox στην περιοχή της μασχάλης και της παλάμης
- Τοπικό πάχος
Ακόμη:
- Ψηφιακή Χαρτογράφηση σπίλων
- Χειρουργικές δερματικές βλάβες
- Δερματικές βλάβες που αντιμετωπίζονται με laser
- Πληροφορίες
Είναι ο τύλος ο οποίος αναπτύσσεται κάτω από το νύχι.
Αιτιολογία:
- Τραύμα από παπούτσι.
- Περιορισμός της κινητικότητας και βλαισότητα του μέγα δακτύλου.
Θεραπεία:
Ο ειδικός κόβει το νύχι στην συγκεκριμένη περιοχή και στην συνέχεια αφαιρείται η υπερκεράτωση και εκπυρηνίζεται ο υπάρχον τύλος. Ελέγχεται η καταλληλότητα του υποδήματος, δίνονται οδηγίες για την σωστή υπόδηση και επιχειρείται διόρθωση τυχόν παραμορφώσεων του πρόσθιου ποδός, με εφαρμογή ορθοδακτυλίων και ορθωτικών προσαρμογών.
- Πληροφορίες
Στην ονύχωξη παρατηρείται ανώμαλη πάχυνση του νυχιού, σε όλο το μήκος της ονυχαίας πλάκας. Συνήθως είναι χρώματος κίτρινο. Εμφανίζεται συχνότερα στο μεγάλο δάκτυλο. Το πρόβλημα του πάσχοντος είναι η αδυναμία του να περιποηθεί τα υπερτροφικά νύχια του, που αυξάνονται ασταμάτητα σε μήκος και σε πάχος. Καθώς μένουν χωρίς θεραπεία δέχονται μεγάλες πιέσεις από την ραχαιαία επιφάνεια του υποδήματος και εμφανίζονται δευτερογενής βλάβες.
Αιτιολογία:
Εμφανίζεται κύρια μετά από μερική, η μόνιμη καταστροφή της μήτρας, ποκίλων αιτιών.
- Τραύμα.
- Πρόσκρουση του νυχιού με το υπόδημα, λόγω επιμήκυνσης και επαναλαμβανόμενες μικροκακώσεις της μήτρας.
- Μυκητιάσεις, χρόνιες δερματοπάθειες (ονυχομύκωση, ψωρίαση).
- Συστηματικές νόσοι.
Θεραπεία:
Ανεξάρτητα με την αιτιολογία, πρέπει να αποκαθίσταται το φυσιολογικό πάχος και μήκος του νυχιού, να απομακρύνονται οι αιτιολογικοί παράγοντες και να γίνεται συχνή περιποίηση.
- Πληροφορίες
Χαρακτηρίζεται από την υπερκεράτωση στις πλάγιες ονυχαίες πτυχές. Συχνά αναπτύσσονται πολυάριθμοι τύλοι, που οδηγούν σε φλεγμονή στα μαλακά μόρια. Συχνά η όλη κατάσταση συνοδεύεται από υπερτροφία του όνυχος.
Αιτιολογία:
- Τραύμα (συνήθως πλάγια πίεση από το δεύτερο δάκτυλο).
- Πρόσκρουση του νυχιού με το παπούτσι.
- Κακό κόψιμο των νυχιών όπου αφήνει αιχμηρή επιφάνεια. Η ανωμαλία αυτή, ερεθίζει το επιθήλιο της αύλακας και αναπτύσσεται τύλος.
Θεραπεία:
Ο ειδικός κόβει το νύχι στην συγκεκριμένη περιοχή και στην συνέχεια αφαιρείται η υπερκεράτωση και εκπυρηνίζεται ο υπάρχον τύλος. Στην συνέχεια τοποθετείται ένα αντισηπτικό ντύσιμο. Αν βασική αιτία είναι η πίεση από την κλίση του δεύτερου δακτύλου τοποθετείται ένας διορθωτικός νάρθηκας σιλικόνης
- Πληροφορίες
Είναι αργός προοδευτικός αποχωρισμός του νυχιού από την κοίτη του. Είναι σχετικά συχνή κατάσταση στους ηλικιωμένους.
Αιτιολογία:
- Συστηματική νόσος (κακή περιφερική κυκλοφορία)
- Δερματοπάθειες (ψωρίαση, έκζεμα)
- Τραυματισμός.
Παθολογία:
Καθώς το νύχι αποκολλάται, κοίτη του εκτίθεται σε μικρόβια και μπορεί να μολυνθεί.
Θεραπεία:
Η αντιμετώπιση είναι συχνή παρακολούθηση και αντισηπτικά ντυσίματα.
- Πληροφορίες
Είναι μία πάθηση στην οποία ένα κομμάτι του νυχιού, εισχωρεί μέσα στην αύλακα και στον υποδόριο ιστό. Το πρόβλημα αυτό είναι συχνότερο στον μέγα δάκτυλο των ανδρών, είναι δε ετερόπλευρο ή αμφοτερόπλευρο. Αρχικά το ενόχλημα που προκαλεί είναι μικρό, αλλά καθώς το νύχι αυξάνει, το τμήμα του εισχωρεί βαθύτερα στους ιστούς και προκαλεί οξεία φλεγμονή στα γύρω μαλακά μόρια.
Το δέρμα στην περιοχή της βλάβης, γίνεται λείο, στιλπνό και ερυθρό αλλά και οιδηματώδες. Ο πάσχων αναφέρει άλγος και μεγάλη ευαισθησία και στην παραμικρή επαφή με το νύχι. Σταδιακά παρατηρείται ανάπτυξη κοκκιώδους ιστού στην προσβαλλόμενη αύλακα, που συχνά παρατηρείται εκροή πυώδους υγρού.
Αιτιολογία:
Κύριοι παράγοντες υπαίτιοι της βλάβης, είναι η υπερίδρωση, η πίεση από τα στενά παπούτσια, το λάθος κόψιμο των νυχιών και από πιθανόν παθομηχανικές ή ανατομικές βλάβες.
Η ραχιαία πίεση από το παπούτσι, ωθεί το πέταλο βαθύτερα στην αύλακα. Αν τα νύχια κόβονται πολύ κοντά, το νύχι εισχωρεί στα πλάγια μεγαλώνοντας.
Άλλοτε πάλι, που το νύχι κόβεται λοξά, υπάρχει κίνδυνος κάποιο κομμάτι του αυτό να εισχωρήσει στα πλάγια μαλακά μόρια της αύλακα. Ο τραυματισμός των μαλακών μορίων είναι ευκολότερος, όταν οι ιστοί είναι υγροί, βρεγμένοι, λόγω υπερίδρωσης.
Παθολογία:
Όταν το νύχι διατρήσει τα μαλακά μόρια, θα ακολουθήσει φλεγμονή και πιθανόν βακτηρίαση λοίμωξη. Συχνότατα εμφανίζεται διαπύηση ή πυορροεί. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος διασποράς της φλεγμονής, σε βαθύτερα στρώματα (κυτταρίτις, λεμφαγγειίτης, σηψαιμία).
Θεραπεία:
Αν η είσφρυση δεν έχει επιπλακεί με φλεγμονή, το κομμάτι του νυχιού που έχει διαπεράσει το δέρμα, μπορεί να εντοπισθεί και με προσεκτικό χειρισμό, να κοπεί χαμηλότερα και να αφαιρεθεί με λαβίδα. Κατόπιν θα πρέπει η αύλακα να καθαρίζεται καλά, και να περιδένεται με αποστειρωμένη γάζα.
- Πληροφορίες
Διαχωρίζεται από την ονύχωξη παρουσιάζοντας, πέρα από την πάχυνση, βαριά παραμόρφωση του νυχιού, που εξελίσσεται σε κυρτωμένο σχήμα. Το νύχι εμφανίζεται με σκούρο χρώμα και επίσης προσβάλλεται το νύχι του μεγάλου δακτύλου.
Αιτιολογία:
- Τραύμα.
- Πρόσκρουση του νυχιού με το υπόδημα, λόγω επιμήκυνσης και επαναλαμβανόμενες μικροκακώσεις της μήτρας.
- Μυκητιάσεις, χρόνιες δερματοπάθειες (ονυχομύκωση, ψωρίαση).
- Συστηματικές νόσος
Θεραπεία:
Ανεξάρτητα με την αιτιολογία, πρέπει να αποκαθιστάται το φυσιολογικό πάχος και μήκος του νυχιού, να απομακρύνονται οι αιτιολογικοί παράγοντες και να γίνεται συχνή περιποίηση.
Περιποιούνται τυχόν τραυματισμοί των μαλακών μορίων και τοποθετούνται προστατευτικά μεσοδακτύλια διαφράγματα, όταν απαιτείται προληπτικά.
Είναι σκόπιμο ο ασθενής να επαναεξετάζεται και να διορθώνονται οι παραμορφώσεις μία φορά το μήνα.
- Πληροφορίες
Είναι μια παραμόρφωση που χαρακτηρίζεται από κύρτωση του ενός ή και των δύο πλαγίων χειλών του νυχιού προς την κοίτη. Η αυξανόμενη εγκάρσια κύρτωση μπορεί να είναι μέτρια και όχι υποχρεωτικά επώδυνη, μπορεί όμως να είναι εξεσημασμένη και τα δύο πλάγια του νυχιού να συναντώνται στην κοίτη, την οποία πιέζουν πολύ (να στραγγαλίζουν).
Η αύλακα του νυχιού δέχεται αυξημένη πίεση και υπάρχει κίνδυνος φλεγμονής λόγο τραυματισμού από το ανώμαλο νύχι. Συνήθως προσβάλλεται ο μεγάλος δάκτυλος, αλλά όχι μόνο αυτός.
Αιτιολογία:
- Επίκτητη παραμόρφωση: Στενά παπούτσια.
- Συγγενής παραμόρφωση: Η βλάβη υπάρχει κατά την γέννηση.
- Κληρονομικότητα: Σε περιπτώσεις που έχουν προσβληθεί όλα τα νύχια, ίσως υπάρχει οικογενειακό ιστορικό.
Θεραπεία:
Το κύριο πρόβλημα του πάσχοντος στις ήπιες περιπτώσεις είναι η περιποίηση του νυχιού (κόψιμο). Αν τα πτυχωμένα χείλη του νυχιού έχουν παχύνει, πρέπει να λεπτύνονται. Να δίνονται οδηγίες σχετικά με το είδος του υποδήματος που πρέπει να χρησιμοποιείται.
Σοβαρές περιπτώσεις θεραπεύονται με την εφαρμογή ειδικού νάρθηκα (nail Brace) όνυχος. Αυτό εφαρμόζει ελαφρά τάση στα εστραμένα χείλη του νυχιού, προς τα επάνω και έξω και σταδιακά το διορθώνει.
- Πληροφορίες
Η μυκητιασιακή λοίμωξη των νυχιών (τόσο σε χέρια, όσο και σε πόδια) προκαλείται από ένα μικρόβιο που εισβάλλει στο υπόστρωμα του νυχιού. Η ονυχομυκητίαση κάνει τα νύχια να γίνουν πολύ παχιά σε, σκληρά, να αλλάξουν χρώμα, να παραμορφωθεί το σχήμα τους και να σπάνε πολύ πιο εύκολα.
Αίτια
Η μυκητίαση των νυχιών προκαλείται από τρεις κύριες κατηγορίες οργανισμών:
-Μύκητες που προσβάλλουν τα μαλλιά, το δέρμα και τα νύχια και οι οποίοι τρέφονται από τον ιστό των νυχιών (δερματόφυτα)
-Καντιντίαση των ονύχων
-Μη-δερματόφυτα βακτήρια μούχλας.
Και οι τρεις κατηγορίες οργανισμών προκαλούν πολύ παρόμοια και χρόνια συμπτώματα, με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατό να διαχωριστεί η ακριβής αιτία της μόλυνσης μόνο από την οπτική επαφή, αλλά να απαιτείται ειδική ανάλυση του μικροβίου.
Τα δερματόφυτα είναι, μακράν, η πιο κοινή αιτία μυκητιασιακής λοίμωξης των νυχιών σε όλο τον κόσμο. Η καντιντίαση προκαλεί περίπου το 8% των λοιμώξεων και τα μη-δερματόφυτα βακτήρια μούχλας μόλις το 2% των περιπτώσεων ονυχομυκητίαση;.
-Ο δερματόφυτος μύκητας Trichophyton rubrum είναι ο πιο κοινός μύκητας που προκαλεί ονυχομυκητίαση.
-Ο μύκητας Trichophyton mentagrophytes προκαλεί συνήθως λευκή επιφανειακή ονυχομυκητίαση, η οποία ωστόσο, πιο σπάνια, μπορεί να οφείλεται και σε βακτήρια μούχλας.
-Τέλος, η καντιντίαση από το βακτήριο Candida albicans είναι η πιο κοινή αιτία της χρόνιας βλεννογονοδερματικής καντιντίασης (νόσος της βλεννογόνου μεμβράνης και του δέρματος) των νυχιών.
Θεραπεία
Σήμερα, υπάρχουν δύο διαφορετικοί τύποι φαρμακευτικών αγωγών για την αντιμετώπιση της ονυχομυκητίασης, οι τοπικές θεραπείες (π.χ. λάκες) και από του στόματος θεραπείες (π.χ. αντιμυκητιασικά χάπια). Η θεραπεία εξαρτάται από την βαρύτητα της λοίμωξης και μπορεί να είναι μόνο τοπική, εάν η μήτρα του νυχιού δεν είναι προσβεβλημένη, ή συνδυασμός τοπικής και από του στόματος θεραπεία εάν η μήτρα του νυχιού είναι προσβεβλημένη.
Και οι δύο θεραπείες σκοτώνουν τον μύκητα και αποτρέπουν την ανάπτυξη και τον πολλαπλασιασμό κάθε υπολειπόμενου μύκητα κάτω από τα νύχια, εφόσον ακολουθηθεί σωστά η θεραπεία. Για να θεραπευτεί η ονυχομυκητίαση, η λοίμωξη πρέπει να εξαλειφθεί εντελώς από το νύχι, κάτι που σημαίνει ότι πρέπει να ακολουθηθεί πιστά η θεραπεία για όσο καιρό χρειάζεται το νύχι να μεγαλώσει και να βγει καινούργιο.
Αυτό μπορεί να διαρκέσει έως 6 μήνες για τα νύχια των χεριών και 9-12 μήνες για τα νύχια των ποδιών, ανάλογα με τη βαρύτητα της ονυχομυκητίασης.
Εάν δεν θεραπευτεί η ονυχομυκητίαση μπορεί να έχει επιβλαβείς συνέπειες. Τα μολυσμένα νύχια μπορεί να γίνουν πιο παραμορφωμένα και επώδυνα και οι ασθενείς μπορεί να δυσκολευτούν ακόμη και να περπατήσουν στην περίπτωση που είναι προσβεβλημένα τα νύχια των ποδιών.
Επίσης, η μόλυνση μπορεί να μεταδοθεί σε άλλα νύχια ή από άτομο σε άτομο ανάμεσα στα μέλη μιας οικογένειας, π.χ. χρησιμοποιώντας κοινές πετσέτες σε κοινά μπάνια, κοινά εργαλεία για μανικιούρ ή πεντικιούρ. Είναι, λοιπόν, σημαντικό να θεραπεύσει κανείς μία μυκητιασική λοίμωξη των νυχιών το συντομότερο δυνατό.
- Πληροφορίες
Είναι μια συχνή χρόνια φλεγμονώδης δερματοπάθεια, που προσβάλλει περίπου το 2% του πληθυσμού. Η πιο συνηθισμένη είναι η κατά πλάκας ψωρίαση (κοινή ψωρίαση), η οποία εμφανίζεται στο 80% περίπου όλων των ασθενών με ψωρίαση. Άλλες μορφές ψωρίασης είναι: η σταγονοειδής, η ερυθροδερμική, η φλυκταινώδης.
Η ψωρίαση είναι μια αρκετά διαδεδομένη πάθηση, καθώς υπολογίζεται οτι υπάρχει σε ένα ποσοστό 1-2% του ελληνικού πληθυσμού. Οι περισσότεροι έχουν λίγες, εντοπισμένες βλάβες στους αγκώνες ή/και στα γόνατα αλλά μερικές φορές μπορεί να εξαπλώνεται στο τριχωτό της κεφαλής, στη ράχη και τους γλουτούς,στις κνήμες, τα πέλματα και τις παλάμες ή να αλλοιώνει τα νύχια και να προκαλεί αρθρίτιδα. Όταν η νόσος επεκταθεί, επηρεάζει έντονα αρνητικά τον ψυχισμό, τις εργασιακές και διαπροσωπικές σχέσεις και την καθημερινότητα του πάσχοντα.
Τα 3/4 των ασθενών πρωτοπαρουσιάζουν ψωριασικές βλάβες πριν την ηλικία των 35 ετών ενώ ειδικότερα ένα 10% εμφανίζει τη νόσο στην παιδική ηλικία. Το υπόλοιπο 25% συνήθως παρουσιάζει τις βλάβες στα 55-60 χρόνια.
Σήμερα η ψωρίαση θεωρείται πολυσυστηματικό νόσημα που σχετίζεται με το μεταβολικό σύνδρομο (παχυσαρκία, σακχαρώδης διαβήτης, υπέρταση, υπερλιπιδαιμία) και θεωρείται ανεξάρτητος παράγοντας κινδύνου για καρδιαγγειακή νόσο με αυξημένο κίνδυνο για έμφραγμα μυοκαρδίου και αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο.
Η πιο συνηθισμένη μορφή είναι η χρόνια κατά πλάκας ψωρίαση, που αποτελεί το 85% του συνόλου. Οι βλάβες παρουσιάζουν ερύθημα με πάχυνση και λευκωπή απολέπιση και πιθανόν να προκαλούν ήπιο κνησμό. Πιο σπάνιες μορφές είναι η σταγονοειδής, η ανάστροφη ψωρίαση που εμφανίζεται στις πτυχές (μασχάλες, μηρογεννητικές, υπομαζικά), η ερυθροδερμική και η φλυκταινώδης ψωρίαση που αν γενικευθούν σε όλη την επιφάνεια του δέρματος μπορεί να είναι επικίνδυνες για τη ζωή του ασθενούς και η ψωρίαση των ονύχων.
Τι προκαλεί την Ψωρίαση;
Διάφορες μεγάλες μελέτες δείχνουν ότι περιβαλλοντικοί και γενετικοί παράγοντες εμπλέκονται στην έναρξη και την εξέλιξη της ψωρίασης. Η εμφάνιση της ψωρίασης μεταξύ οικογενειών που έχουν μια επιβεβαιωμένη διάγνωση ψωρίασης υπολογίζεται στο 35%.
Οι ασθενείς κληρονομούν μόνο μια προδιάθεση προς τη νόσο. Στη συνέχεια, θα πρέπει να την πυροδοτήσει κάποιος περιβαλλοντικός παράγοντας. Οι παράγοντες που πυροδοτούν την ψωρίαση μπορούν να είναι:
- Στρεπτοκοκκική λοίμωξη
- Συγχορηγούμενες φαρμακευτικές αγωγές
- Στρες
- Σωματικό τραύμα
- Κλίμα
Αίτια ψωρίασης
Γενετική προδιάθεση
Τα αίτια είναι ακόμα άγνωστα,αλλά φαίνεται οτι είναι αποτέλεσμα συνδυασμού κληρονομικής προδιάθεσης και επίδρασης από το περιβάλλον. Η προδιάθεση σημαίνει ότι δεν θα την εμφανίσουν υποχρεωτικά τα παιδιά αλλά εφόσον δράσουν οι εξωτερικοί παράγοντες. Η κληρονομικότητα πιθανολογείται από το γεγονός οτι όταν έχει ένας από τους γονείς την πάθηση το ποσοστό να την εμφανίσει το παιδί είναι περίπου 25% ενώ αν έχουν και οι δύο γονείς ανεβαίνει στο 75%, ποσοστά πολύ υψηλότερα από το 1-2% του γενικού πληθυσμού. Αν εμφανίσει ψωρίαση αδελφός χωρίς να πάσχουν οι γονείς το ποσοστό προσεγγίζει το 20% αλλά αν είναι μονοζυγώτης (πανομοιότυπος) δίδυμος φθάνει το 70%. Αυξημένες αλλά όχι τόσο είναι οι πιθανότητες όταν έχουν ψωρίαση πιο μακρινοί συγγενείς π.χ. θείοι, ξαδέρφια κτλ.
Εξωγενείς παράγοντες
Ακόμα δεν ξέρουμε ποιός είναι ο εξωτερικός παράγοντας που «ξεκινάει» την φλεγμονή-ψωρίαση στα άτομα με την κληρονομική προδιάθεση και τα ευαίσθητα γονίδια. Μια θεωρία που ερευνάται τα τελευταία χρόνια ενοχοποιεί παλιές λοιμώξεις από στρεπτόκοκκο- όπως την πυώδη αμυγδαλίτιδα- ή από συνηθισμένες ιώσεις που όλοι μπορεί να πάθουμε κατα τη διάρκεια της ζωής. Εκτός από μια σχετικά σπάνια μορφή της νόσου, τη σταγονοειδή ψωρίαση που εμφανίζεται μερικές ημέρες μέχρι λίγες εβδομάδες μετά από ένα επεισόδιο πυώδους αμυγδαλίτιδας και πολύ συχνά υποχωρεί τελείως, στις υπόλοιπες περιπτώσεις η ψωρίαση δεν ξεκινά τόσο άμεσα. Αντίθετα οι βλάβες μπορεί να εμφανιστούν μετά από πολλά χρόνια , με επίδραση και άλλων επιβαρυντικών καταστάσεων.
Επιβαρυντικοί παράγοντες
Φάρμακα
Πρώτα απ’ολα είναι ορισμένα φάρμακα όπως μια κατηγορία αντιυπερτασικών (β-blockers), τα ανθελονοσιακά, το λίθιο για ψυχιατρική χρήση και η κορτιζόνη σε ενέσιμη ή από του στόματος λήψη όταν διακοπεί απότομα. Όλα τα παραπάνω σπάνια ή συχνότερα μπορεί να οδηγήσουν σε βλάβες ψωρίασης. Τότε οι ασθενείς πρέπει να επισκεφθούν το δερματολόγο για τη σωστή διάγνωση της νόσου και σε επικοινωνία με τον γιατρό που τους συνταγογράφησε τα ύποπτα σκευάσματα να τα σταματήσουν ή να τα αλλάξουν.
Διατροφή
Η ποσότητα και η ποιότητα της διατροφής επηρεάζουν σημαντικά την βαρύτητα των βλαβών και είναι μια παράμετρος που μπορούμε να ρυθμίσουμε και μόνοι μας. Η πρόσληψη τροφών με χαμηλό θερμιδικό φορτίο και η απώλεια του έξτρα βάρους στους υπέρβαρους συνοδεύεται και από ελλάτωση της έκτασης και της βαρύτητας της ψωρίασης. Τροφές που περιορίζουν την ψωρίαση είναι όσες περιέχουν ω-3 πολυακόρεστα λιπαρά οξέα όπως η σαρδέλα, η ρέγγα, ο κολιός ,ο σολωμός και το μουρουνέλαιο σε υγρή μορφή ή κάψουλες. Επίσης σημαντική είναι η σημασία τροφών πλούσιων σε αντιοξειδωτικά όπως τα εσπεριδοειδή σε vit. C και το ελαιόλαδο χωρίς θερμική επεξεργασία σε vit.E. Τα άπαχα γαλακτοκομικά και η vit.Dπου περιέχουν έχουν επίσης θετική επίδραση. Τελευταία οι έρευνες εστιάζονται στο πιθανό ευεργετικό αποτέλεσμα των τροφών ελεύθερων γλουτένης (δηλαδή χωρίς σιτάρι, κριθάρι, σίκαλη και βρώμη αυτούσιων ή προσμείξεων τους), λόγω της σχετικά αυξημένης συχνότητας αντισωμάτων έναντι αυτής στο αίμα των ψωριασικών ασθενών.
Αντίθετα τροφές πλούσιες σε κορεσμένα λιπαρά οξέα όπως το κόκκινο κρέας, τα αυγά και τα ολικού πάχους γαλακτοκομικά και σε ω-6 πολυακόρεστα λιπαρά οξέα (πχ τα σπορέλαια) δεν βοηθούν στον περιορισμό των βλαβών και έχουν και μεγάλο θερμιδικό φορτίο. Η υπερκατανάλωση αλκοόλ επιδεινώνει σημαντικά την ψωρίαση αλλά έχει και αρνητικές αλληλεπιδράσεις με την φαρμακευτική αγωγή. Είναι ο διατροφικός παράγοντας που πρέπει να ελλατώνεται δραστικά από όταν εμφανιστεί η νόσος και η κατανάλωσή του να μην αυξάνεται ούτε στις υφέσεις της ψωρίασης.
Άγχος
Τέλος το άγχος, όπως καλά γνωρίζουν οι ασθενείς με ψωρίαση είναι από τους βασικότερους επιβαρυντικούς παράγοντες για την επέκταση των βλαβών. Οι περισσότεροι γιατροί συστήνουν στους ασθενείς να μην αγχώνονται. Πιο σωστό είναι να προτείνουμε τρόπους διαχείρησης των καταστάσεων που προκαλούν άγχος, όπως μια σωστότερη χρονική κατανομή των υποχρεώσεών μας, αμοιβαία συνεργασία με τους συνεργάτες και τα μέλη της οικογένειας μας και μικρά χαλαρωτικά διαλείμματα όπως η ανάγνωση ενός βιβλίου, μια βόλτα στην εξοχή ή την παραλία, η εκμάθηση ενός μουσικού οργάνου κ.α.
Ποια είναι τα συμπτώματα της Ψωρίασης;
Η ψωρίαση παρουσιάζει ποικιλία εικόνων. Όλες οι ψωριασικές βλάβες εμφανίζουν, σε ποικίλο βαθμό, τρία κύρια χαρακτηριστικά:
- Απολέπιση
- Πάχυνση (διήθηση)
- Φλεγμονή (ερύθημα)
Η κλασική συμμετρία, τα αργυρόχροα λέπια, το ζωηρό κόκκινο - βυσσινί χρώμα, επιτρέπουν την εύκολη διαφορική διάγνωση της ψωρίασης από άλλες δερματοπάθειες στην πλειονότητα των περιπτώσεων.
Περιοχές που συνήθως προσβάλλονται είναι εκείνες με παχύτερο δέρμα, όπως είναι το τριχωτό της κεφαλής, οι αγκώνες, τα γόνατα, η ιερά περιοχή, η ραχιαία επιφάνεια των μεσοδακτυλικών αρθρώσεων των χεριών.
Αν και η ψωρίαση θεωρείται ως μη κνησμώδης δερματοπάθεια, η πλειοψηφία των ασθενών γρήγορα εμφανίζει τη συνήθεια του ξεσμού, με αποτέλεσμα σημαντική αύξηση του πάχους (λειχηνοποίηση) των ψωριασικών πλακών. Παρόμοια, ο καθημερινός τραυματισμός είναι δυνατό να τροποποιήσει τις βλάβες σε περιοχές όπως τα χέρια και τα πόδια.
Πώς γίνεται η διάγνωση της Ψωρίασης;
Για να διαγνωσθεί η ψωρίαση, ο ιατρός πρέπει να διεξάγει μια σωματική (φυσική) εξέταση και να συλλέξει πληροφορίες σχετικά με τo ιστορικό του ασθενούς. Η διάγνωση σπάνια απαιτεί ιστολογική επιβεβαίωση και σχεδόν πάντα βασίζεται σε κλινικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα που σχετίζονται με την ψωρίαση: σαφώς περιγεγραμμένες, ερυθρές, αποφολιδωμένες πλάκες που τυπικά βρίσκονται στους αγκώνες, τα γόνατα, το κρανίο και τη μεσογλουτιαία περιοχή.
Κάποιοι ασθενείς μπορεί να εμφανίσουν βλάβες στις παλάμες, στα πέλματα των ποδιών ή στα γεννητικά όργανα.
Οι πληροφορίες σχετικά με το ιστορικό του ασθενούς πρέπει να περιλαμβάνουν την ηλικία έναρξης, τους περιβαλλοντικούς και φαρμακολογικούς παράγοντες, την ταυτόχρονη χρήση φαρμάκων, το ιατρικό και χειρουργικό ιστορικό, το οικογενειακό και κοινωνικό ιστορικό και τα τρέχοντα συμπτώματα.
Περιστασιακά, τα σημεία της ψωρίασης μπορεί να μοιάζουν με τα συμπτώματα άλλων δερματικών νόσων, όπως η σμηγματορροϊκή δερματίτιδα, ο ομαλός λειχήνας και η ροδόχρους πιτυρίαση. Για να αποκλείσει ο ιατρός αυτά τα περιστατικά, μπορεί να πραγματοποιήσει μια βιοψία δέρματος ή άλλες εργαστηριακές εξετάσεις.
Πώς θεραπεύεται η Ψωρίαση;
Όλες οι διαθέσιμες θεραπείες βοηθούν στην αντιμετώπιση (κάθαρση), ολική ή μερική, του εξανθήματος από το δέρμα. Προς το παρόν, δεν υπάρχει ριζική θεραπεία της ψωρίασης, καθότι δεν είναι γνωστή η αιτία της νόσου. Η θεραπευτική αντιμετώπιση της ψωρίασης ποικίλλει και εξατομικεύεται ανά ασθενή.
Οι θεραπείες για την ψωρίαση μπορούν γενικά να διακριθούν στις εξής κατηγορίες:
- Τοπικές
- Μαλακτικές-ενυδατικές αλοιφές
- Απολεπιστικά (σαλικυλικό, ουρία)
- Φυτική πίσσα (συνήθως σε σαμπουάν, σαπούνια ή καθαρή μορφή)
- Ανθραλίνη-διθρανόλη
- Ανάλογα βιταμίνης D3 (καλσιποτριόλη,καλσιτριόλη, τακαλσιτόλη κ.α)
- Τοπικά ρετινοειδή (ταζαροτένη)
- Τοπικά κορτικοστεροειδή
- Φωτοθεραπεία
- Συστηματικές
- Βιολογικές
- Πληροφορίες
Η ψώρα είναι μια μεταδοτική δερματοπάθεια που μπορεί να εντοπίζεται σε κάθε ηλικία.
Πώς μεταδίδεται
Η μετάδοση της ψώρας από το δέρμα του μολυσμένου ανθρώπου στο δέρμα του υγιούς γίνεται εύκολα με άμεση επαφή, αρκεί π.χ. δύο άτομα να μοιραστούν το ίδιο κρεβάτι. Όσο πιο στενή και παρατεταμένη είναι αυτή η επαφή, τόσο πιο μεγάλη είναι η πιθανότητα μόλυνσης. Αντίθετα, κατά την στιγμιαία επαφή όπως για παράδειγμα με την χειραψία, είναι εξαιρετικά απίθανη η μετάδοση.
Επίσης όσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός των παρασίτων επάνω στο δέρμα, τόσο μεγαλύτερη είναι και η πιθανότητα μετάδοσης της νόσου.
Το ενδεχόμενο μετάδοσης της ψώρας έμμεσα, δηλαδή από κλινοσκεπάσματα και γενικά από είδη ρουχισμού, όπως επίσης από καλύμματα των επίπλων, μοκέτες, χαλιά, υφίσταται, είναι όμως σπανιότερη λόγω βραχέως χρόνου επιβίωσης του ακάρεος μακριά από την ανθρώπινη επιδερμίδα.
Πως εκδηλώνεται
Το άκαρι της ψώρας προτιμά τα σημεία του δέρματος που είναι λεπτό και άτριχο. Αντίθετα, αποφεύγει περιοχές με υψηλή πυκνότητα τριχών πιθανότατα επειδή παρεμποδίζουν την άνετη πορεία του στην επιδερμίδα κατά τη διάνοιξη της σήραγγας.
Σε άτομα όπου η μετάδοση δεν έγινε με τη σεξουαλική επαφή, το άκαρι εντοπίζεται και αναζητείται στις πλάγιες επιφάνειες των χειρών και ποδών, στην καμπτική επιφάνεια των καρπών, στην περιομφαλική χώρα, στην πρόσθια επιφάνεια των μασχαλών, στην εκτατική επιφάνεια των αγκώνων και στην περιοχή της μέσης.
Σε άτομα όπου η μετάδοση έγινε με τη σεξουαλική επαφή, το άκαρι εντοπίζεται πιο συχνά στη γεννητική περιοχή, την κατώτερη κοιλία ή και τους μηρούς. Έτσι στον άνδρα εντοπίζεται στο πέος και το όσχεο, ενώ στις γυναίκες, στη θηλαία άλω και γενικά στην περιοχή που καλύπτεται από τον στηθόδεσμο. Στις περιπτώσεις αυτές η νόσος μπορεί να συνυπάρχει και με άλλα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα. Το τριχωτό της κεφαλής δεν προσβάλλεται κατά κανόνα από την ψώρα.
Συμπτώματα
Όταν κάποιος προσβληθεί από ψώρα έχει έντονη φαγούρα και δημιουργείται εξάνθημα λόγω της φλεγμονώδους αντίδρασης του δέρματος στην προσπάθειά του να αποβάλλει το άκαρι.
Αντιμετώπιση
Ο ασθενής θα πρέπει να είναι ιδιαιτέρως σχολαστικός στην εφαρμογή των οδηγιών. Μαζί με τον ασθενή θα πρέπει να υποβάλλονται σε θεραπεία και όλα τα μέλη της οικογένειάς του, καθώς και άτομα που μοιράστηκαν το ίδιο κρεβάτι ή είχαν σεξουαλική ή παρατεταμένη σωματική επαφή με τον ασθενή, έως και 40 ημέρες πριν την εμφάνιση του εξανθήματος, ακόμη και αν δεν παρουσιάζουν σημειολογία ψώρας. Δεν χρειάζεται να υποβληθούν σε θεραπεία άτομα που είχαν οποιαδήποτε τυχαία επαφή με τον ασθενή (πχ χειραψία, κοινωνικό εναγκαλισμό κλπ).
Για μεγαλύτερη ασφάλεια πρέπει τα κλινοσκεπάσματα, εσώρουχα και είδη ρουχισμού (πχ κάλτσες, πετσέτες κλπ), που χρησιμοποιήθηκαν από τον ασθενή και το περιβάλλον του κατά την τελευταία εβδομάδα πριν την έναρξη της θεραπείας, να πλυθούν σε πλυντήριο (500C επί 10') ή να υποστούν στεγνό καθάρισμα σε υψηλή θερμοκρασία. Αντιστοίχως πατώματα και έπιπλα (καρέκλες, πολυθρόνες κλπ) θα πρέπει να καθαρίζονται με ηλεκτρική σκούπα, ώστε να απομακρύνεται από αυτά η μολυσμένη με το άκαρι οικιακή σκόνη, κυρίως στις περιπτώσεις Νορβηγικής ψώρας.
Από την έναρξη των συμπτωμάτων της ψώρας και μέχρι την διάγνωσή της, συχνά μεσολαβεί ένα χρονικό διάστημα με έντονο κνησμό.
Ο ασθενής δε θα πρέπει να χρησιμοποιεί σκληρά σφουγγάρια και βούρτσες κατά τη διάρκεια του μπάνιου.
Ο ασθενής ανακουφίζεται από τα συμπτώματα της ψώρας εντός τριών ημερών από την έναρξη της αγωγής, ενώ παύει να μεταδίδει την νόσο περίπου 24 ώρες μετά την θεραπεία με ένα αποτελεσματικό αντιψωρικό παράγοντα.
- Πληροφορίες
Η σκληροδερμία είναι μια αυτοάνοση νόσος του συνδετικού ιστού που χαρακτηρίζεται από την πάχυνση του δέρματος, τον σχηματισμό ουλών, τη νόσο των αιμοφόρων αγγείων και από διάφορους βαθμούς φλεγμονής, οι οποίες σχετίζονται με ένα υπερδραστήριο ανοσοποιητικό σύστημα.
Οι αυτοάνοσες ασθένειες συμβαίνουν όταν οι ιστοί του σώματος δέχοναι επίθεση από το ίδιο το ανοσοποιητικό σύστημα στου ατόμου. Η σκληροδερμία χαρακτηρίζεται από το σχηματισμό ουλώδους ιστού (ίνωση) στο δέρμα και, ενδεχομένως, στα όργανα του σώματος.
Ως ασθένεια, ταξινομείται ως περιορισμένη ή γενικευμένη (συστηματική). Η συστηματική σκλήρυνση διαιρείται περαιτέρω σε περιορισμένη και διάχυτη με βάση το βαθμό που έχει επεκταθεί στο δέρμα.
Τι προκαλεί την σκληροδερμία
Η αιτία της σκληροδερμίας δεν είναι γνωστή. Έρευνες έχουν δείξει ότι ορισμένα γονίδια αποτελούν σημαντικούς κληρονομικούς παράγοντες, αλλά και το περιβάλλον του ατόμου φαίνεται να παίζει επίσης κάποιο ρόλο. Σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα είναι η ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού συστήματος σε ένα ευαίσθητο άτομο, η οποία προκαλεί βλάβη στην εσωτερική επένδυση των μικροσκοπικών αιμοφόρων αγγείων και στους ιστούς. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το σχηματισμό ουλώδους ιστού και τη συσσώρευση περιττού κολλαγόνου. Δεν είναι ασυνήθιστο να βρει κανείς άλλες αυτοάνοσες νόσους στις οικογένειες ασθενών με σκληροδερμία.
Ποια είναι τα συμπτώματα της σκληροδερμίας
Τα συμπτώματα ποικίλλουν ανάλογα με το ποια μέρη του σώματός σας έχουν επηρεαστεί:
Δέρμα: Σχεδόν ο καθένας που έχει σκληροδερμία εμφανίζει σκληρά “μπαλώματα” στην επιδερμίδα του. Αυτά τα μπαλώματα μπορεί να έχουν σχήμα οβάλ ή ευθείας γραμμής. Ο αριθμός, η θέση και το μέγεθός τους διαφέρουν ανάλογα με τον τύπο της σκληροδερμίας. Η επιδερμίδα μπορεί να έχει λευκό/ασημί χρώμα σε εκείνα τα σημεία και η κινητικότητα της πληγείσας περιοχής μπορεί να περιοριστεί.
Δάχτυλα χεριών ή/και ποδιών: Ένα από τα πρώτα σημάδια της σκληροδερμίας είναι η υπερβολική αντίδραση σε χαμηλές θερμοκρασίες ή η συναισθηματική δυσφορία, η οποία μπορεί να προκαλέσει μούδιασμα, πόνο ή χρωματικές αλλαγές στα δάχτυλα των χεριών και των ποδιών. Ονομάζεται φαινόμενο Raynaud και είναι πιθανό να εμφανιστεί και σε άτομα που δεν έχουν σκληροδερμία.
Πεπτικό σύστημα: Εκτός από γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, η οποία μπορεί να βλάψει το τμήμα του οισοφάγου που βρίσκεται πλησιέστερα στο στομάχι, ορισμένα άτομα με σκληροδερμία μπορεί επίσης να έχουν προβλήματα απορρόφησης των θρεπτικών ουσιών, αν οι μυς του εντέρου τους δεν κινούνται σωστά για να μεταφέρουν τις τροφές.
Καρδιά, πνεύμονες και νεφρά: Σπανιότερα, η σκληροδερμία μπορεί να επηρεάσει τη λειτουργία της καρδιάς, των πνευμόνων ή των νεφρών. Αυτά τα προβλήματα μπορεί να αποδειχθούν απειλητικά για τη ζωή του ασθενούς
- Πληροφορίες
Τι είναι;
Η Ροδόχρους πιτυρίαση είναι ένα συχνό καλοήθες συνήθως ασυπτωματικό χαρακτηριστικό εξάνθημα του δέρματος, μερικές φορές ιογενούς αιτιολογίας. Συνήθως περιορίζεται στον κορμό και πρωτοεμφανίζεται ως μια μονήρης αρυθρή πλάκα ωοειδούς σχήματος, γνωστή ως ¨Μητρική πλάκα¨ενώ μετά απο μία εβδομάδα εμφανίζονται και άλλες όμοιες μικρότερες πλάκες. Η Ροδόχρους πιτυρίαση υποχωρεί αυτόματα μέσα σε ένα με δύο μήνες.
Ανττιμετώπιση:
Η ποικιλόχρους πιτυρίαση και η διάγνωση θα πρέπει να γίνει απο Δερματολόγο. Η θεραπεία γίνεται με αντιμυκητιασικά σε μορφή λοσιόν, τζέλ ακόμα κ σαμπουάν για το τριχωτό της κεφαλής. Αν ο ασθενής δεν ακολουθήσει θεραπεία η μυκητίαση εξελίσσεται σε χρόνια. Ακόμη και αν θεραπευτεί όμως συχνά υποτροπιάζει λόγω μη επαρκούς χρόνου αγωγήςή λόγω προδιάθεσης.
- Πληροφορίες
Τι είναι η ροδόχρους ακμή;
Η ροδόχρους ακμή είναι μια χρόνια φλεγμονώδης νόσος χαρακτηριζόμενη από επίμονο ερύθημα των κυρτών επιφανειών του προσώπου. Συχνότερα προσβάλλονται οι παρειές και η μύτη, ενώ μπορεί να εμφανιστεί και στο πηγούνι ή το μέτωπο. Η ροδόχρους ακμή συνήθως προσβάλλει ενήλικες άνδρες και γυναίκες, μετά την ηλικία των 30 ετών, ενώ τα ποσοστά είναι υψηλότερα μεταξύ των γυναικών και οι άνδρες τις περισσότερες φορές εμφανίζουν πιο βαριάς μορφής νόσο.H ταξινόμηση της ροδόχρου ακμής γίνεται βάσει της σοβαρότητας και η εξέλιξή της περιλαμβάνει διάφορα κλινικά στάδια. Παρά το γεγονός ότι οι παθογενετικοί μηχανισμοί της ροδόχρου ακμής δεν είναι γνωστοί έχουν προταθεί διάφοροι αιτιολογικοί παράγοντες.
Πώς γίνεται η διάγνωση της ροδόχρου ακμής;
Η διάγνωση της ροδόχρου ακμής πραγματοποιείται από δερματολόγο βάσει των κλινικών χαρακτηριστικών που υπάρχουν στο δέρμα και με χρήση του πλέον εξελιγμένου συστήματος δερμοανάλυσης Canfield VISIA® (Canfield Scientific, Inc., New Jersey, U.S.A.). Επιπλέον, καθώς η αιτιοπαθογένεια της ροδόχρου ακμής έχει συσχετιστεί με την παρουσία κάποιων μικροοργανισμών ή βακτηρίων, τα οποία υπάρχουν επάνω ή μέσα στο δέρμα μας, συστήνεται και η μικροσκοπική εξέταση.
Όλοι σχεδόν οι άνθρωποι έχουμε μικροοργανισμούς στο πρόσωπό μας. Παρά το γεγονός ότι δεν φαίνονται με γυμνό μάτι, υπάρχουν διάφοροι μικροοργανισμοί και ακάρεα, τα οποία περνάνε όλη τους τη ζωή στο δέρμα του προσώπου μας, όπου τρέφονται, ζευγαρώνουν και τελικά πεθαίνουν.Σύμφωνα με πολλές μελέτες είναι πιθανό να αναπτυχθούν τα ακάρεα Demodex και ειδικότερα το είδος Demodex folliculorum, το οποίο αποτελεί το ένα από τα δύο είδη ακάρεων Demodex που μπορεί να υπάρχουν στο ανθρώπινο δέρμα. Τα συγκεκριμένα ακάρεα, τα οποία φιλοξενούν βακτήρια, είναι πιθανό να παίζουν σημαντικό παθογενετικό ρόλο στη ροδόχρου ακμή, αφενός όταν υπάρχουν σε μεγάλες ποσότητες και αφετέρου λόγω ανισορροπίας του μηχανισμού του ανοσοποιητικού συστήματος.Τα ακάρεα Demodex folliculorum έχουν μακρύ σώμα και οκτώ μικρά κοντόχοντρα πόδια κοντά στο κεφάλι τους, ενώ κινούνται με ταχύτητα 1 δεκάτου του χιλιοστού (0,1mm) ανά ώρα, όπως διαπιστώνεται μέσω άμεσης μικροσκοπικής εξέτασης μετά από ειδική λήψη δείγματος σε αντικειμενοφόρο πλάκα. Συνήθως εγκαθίστανται στους πόρους του δέρματος και στα τριχοθυλάκια, ενώ σε σύγκριση με άλλα μέρη του ανθρώπινου σώματος ο αριθμός τους είναι αυξημένος στην περιοχή του προσώπου, όπου υπάρχουν περισσότεροι σμηγματογόνοι αδένες.Συνήθως, η μόλυνση από το άκαρι Demodex παραμένει ασυμπτωματική, δηλ. δεν προκαλεί συμπτώματα, κάτι που εντείνει το πρόβλημα της μη διάγνωσης. Αυτός είναι ο λόγος που η άμεση εξέταση για την ανίχνευση του Demodex folliculorum είναι απαραίτητη. Επιπλέον όταν υπάρχει το συγκεκριμένο άκαρι μπορεί να δημιουργηθεί rosacea-like demodicosis, η οποία στους ανθρώπους εκδηλώνεται ως βλατιδοφλυκταινώδης ροδόχρους ακμή και πρέπει να γίνεται διαφορική διάγνωση σε σχέση με την κοινή ροδόχρου ακμή. Η ροδόχρους ακμή τύπου Demodex χαρακτηρίζεται από ξηρότητα, επιφανειακά κυστίδια και φλύκταινες, ενώ η κοινή ροδόχρους ακμή χαρακτηρίζεται από λιπαρότητα του δέρματος και εντοπίζεται στις βαθύτερες στιβάδες του δέρματος. Πρέπει να σημειωθεί επίσης ότι τα Demodex έχουν συσχετιστεί με τα συμπτώματα της ροδόχρου νόσου στα μάτια, όπως για παράδειγμα συμβαίνει στη βλεφαρίτιδα και σε περιπτώσεις κνησμού στα βλέφαρα (κυλινδροειδής πιτυρίαση βλεφάρων).
Πώς αντιμετωπίζεται η ροδόχρους ακμή;
Οι ασθενείς συνήθως αναζητούν θεραπεία λόγω της ερυθρότητας του προσώπου τους. Για τη θεραπεία της ροδόχρου ακμής υπάρχουν διάφορες θεραπευτικές επιλογές, όπως φάρμακα που χορηγούνται από το στόμα, τοπικά εφαρμοζόμενοι παράγοντες, η χρήση συσκευών laser καθώς και η συνδυαστική χρήση της φωτοδυναμικής θεραπείας (Photodynamic Therapy, PDT). Η χρησιμότητα των θεραπευτικών επιλογών καθορίζεται ανάλογα με την εκάστοτε περίπτωση και βάσει των αποτελεσμάτων τόσο της κλινικής όσο και της μικροσκοπικής εξέτασης συστήνεται η κατάλληλη θεραπευτική αγωγή.Όταν το αποτέλεσμα της εξέτασης είναι θετικό χορηγούνται ειδικά ακαρεοκτόνα, όπως crotamiton και permethrin, ενώ εάν χρειάζεται συστήνεται επίσης η τοπική εφαρμογή ή συστηματική χρήση μετρονιδαζόλης. Πρέπει να σημειωθεί επίσης ότι η μακροχρόνια χρήση τοπικών στεροειδών στο πρόσωπο μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα επίμονο ερύθημα και ευρυαγγείες. Έχει φανεί επίσης ότι η τοπική χρήση τακρόλιμους προάγει μια παρόμοια με τη ροδόχρου ακμή αντίδραση.
Πολλαπλά οφέλη έχει και η συνδυαστική εφαρμογή φωτοθεραπείας, η οποία έχει διπλή δράση στις επιπτώσεις του Demodex folliculorum. Στη φωτοθεραπεία χρησιμοποιείται το καθαρό, ορατό, και ζωογόνο φάσμα του φωτός, στο οποίο οφείλεται η παρουσία ζωής στον πλανήτη για την αντιμετώπιση της φλεγμονής και των βακτηρίων. Με το ερυθρό φάσμα φωτός (633 nm) επιτυγχάνουμε αντιφλεγμονώδη δράση, δηλαδή μείωση της φλεγμονής, ενώ με το μπλε φάσμα φωτός (415 nm) επιτυγχάνουμε αντιβακτηριακή δράση, καθώς επιδρά έναντι των βακτηρίων που υπάρχουν στο άκαρι. Με τον τρόπο αυτό είναι δυνατή η αποτελεσματική αντιμετώπιση της ροδόχρου ακμής.
Σε κάθε περίπτωση εφόσον γίνει άμεσα η διάγνωση μπορεί να χορηγηθεί η κατάλληλη θεραπευτική αγωγή ή κάποιο συνδυαστικό θεραπευτικό σχήμα με φωτοθεραπεία. Έτσι είναι δυνατή η διατήρηση της νόσου σε κατάσταση ύφεσης για μεγάλο χρονικό διάστημα αλλά και η ελαχιστοποίηση των εξάρσεων ή η μείωση του επιπέδου των εξάρσεων.
- Πληροφορίες
Το πυογόνο κοκκίωμα, ή όγκος της κύησης ή κοκκίωμα της κύησης ή φατνιακό όγκωμα της γνάθου εμφανίζεται τόσο στους βλεννογόνους όσο και στο δέρμα, ως υπερανάπτυξη λόγω ερεθισμού, φυσικού τραύματος ή ορμονολογικών παραγόντων.
Συχνά, παρατηρείται στα ούλα, στο δέρμα και στο ρινικό διάφραγμα, και επίσης, στο μηρό.
Το πυογόνο κοκκίωμα εμφανίζεται συχνότερα στη στοματική κοιλότητα και στα ούλα, κατά 70% και υπάρχει μικρή υπεροχή στις γυναίκες.
Σημεία και συμπτώματα πυογόνου κοκκιώματος
- Είναι άμισχο ή μισχωτό
- Κοκκιώδες, λείο ή ελαφρά οζώδες
- Μαλακό
- Εξελκωμένο και αιμορραγεί εύκολα
- Κόκκινο, ιώδες ή καφέ
- Διάμετρος λίγα χιλιοστά έως 3 εκατοστά
Αίτια πυογόνου κοκκιώματος
- Υπεραντίδραση σε έδαφος μικρού τραύματος
- Ορμονικές μεταβολές κατά την κύηση
Παράγοντες κινδύνου πυογόνου κοκκιώματος
- Κύηση
- Τραύμα ή χειρουργική επέμβαση στη στοματική κοιλότητα
Στην πραγματικότητα δεν είναι ένα αληθινό κοκκίωμα. Είναι ένα τριχοειδές αιμαγγείωμα, λοβιακό και επιρρεπές σε αιμορραγία. Επιπλέον, δεν είναι, επίσης, πραγματικά πυογόνο και η αιτία είναι ορμονική ή τραυματική και δεν έχει σχέση με τη μόλυνση ή την παραγωγή πύου.
Το πυογόνο κοκκίωμα είναι συνήθως κόκκινο / ροζ έως πορφυρό και μπορεί να είναι ομαλό ή λοβωτό. Οι νεότερες βλάβες είναι πιο πιθανό να είναι κόκκινες λόγω του υψηλού αριθμού των αιμοφόρων αγγείων. Οι παλαιότερες βλάβες γίνονται ροζ. Το μέγεθος κυμαίνεται από μερικά χιλιοστά έως μερικά εκατοστά. Τα πυογόνα κοκκιώματα μπορούν να αναπτυχθούν γρήγορα και συχνά αιμορραγούν. Στις έγκυες γυναίκες, αυτό μπορεί να συμβεί κατά το πρώτο τρίμηνο, με αυξανόμενη συχνότητα μέχρι τον έβδομο μήνα και η βλάβη είναι συχνή στα ούλα. Η Epulis granulomatosum είναι μια παραλλαγή του πυογόνου κοκκιώματος που σχηματίζεται μόνο στα ούλα. Τα αιμαγγειωματοειδή κοκκιώματα εμφανίζονται στο ούλα σε 75% των περιπτώσεων, συχνότερα στην άνω παρά στην κάτω γνάθο. Οι πρόσθιες περιοχές επηρεάζονται πιο συχνά από ό, τι οι οπίσθιες. Μπορεί, επίσης να αναπτυχθεί στα χείλη, τη γλώσσα, και στο μάγουλο, εσωτερικά.
Η κακή στοματική υγιεινή ή το τραύμα είναι, συνήθως, εκλυτικοί παράγοντες.
Μερικοί συσχετίζουν το πυογόνο κοκκίωμα με τη Bartonella. Η φλεγμονή είναι παρούσα. Η βλάβη μπορεί να έχει ινώδη χαρακτήρα, αν είναι μεγάλη, και η επιφάνεια μπορεί να έχει εξελκώσεις. Το πυογόνο κοκκίωμα εμφανίζεται σπάνια στον επιπεφυκότα, τον κερατοειδή ή το συνδετικό ιστού του οφθαλμού από μικρό τοπικό τραύμα. Πρόγνωση και θεραπεία πυογόνου κοκκιώματος
Η πρόγνωση είναι, συνήθως, καλή, ωστόσο υποτροπή μπορεί να συμβεί σε ποσοστό έως και 16%. Η παρουσία μυξοειδών δομών στο πυογόνων κοκκίωμα είναι η κύρια αιτία της υποτροπής.
Αν και τα πυογόνα κοκκιώματα δεν είναι μολυσματικά ή κακοήθη, γίνεται θεραπεία λόγω της πιθανότητας αιμορραγίας ή έλκους. Συχνά, τα πυογενή κοκκιώματα αντιμετωπίζονται με χειρουργική εκτομή και καθαρισμό των γειτονικών δομών όταν η αλλοίωση είναι στα ούλα. Αν η εκτομή δεν είναι πλήρης μπορεί να υποτροπιάσει.
Μπορεί να υποχωρήσει και αυτόματα.
Απαιτείται καλή στοματική υγιεινή. Μετά την εκτομή πρέπει να αποφεύγονται οι τραυματισμοί της περιοχής. Και η θεραπεία με λέιζερ χρησιμοποιώντας (παλμικό λέιζερ χρωστικής ουσίας ή CO2 λέιζερ) είναι συχνά αποτελεσματική.
Η τοπική εφαρμογή του βήτα-αδρενεργικού ανταγωνιστή είναι αποτελεσματική στο πυογόνο κοκκίωμα.
Συνήθως, δεν γίνεται θεραπεία εάν το πυογόνο κοκκίωμα εμφανίζεται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, δεδομένου ότι η βλάβη μπορεί να θεραπευθεί αυτόματα. Αφαιρείται μόνο αν υπάρχει υποτροπιάζουσα αιμορραγία είτε από του στόματος ή από ρινικές βλάβες.
- Πληροφορίες
Η ποικιλόχρους πιτυρίαση είναι μια μη φλεγμονώδης επιφανειακή μυκητίαση του δέρματος που εκδηλώνεται κυρίως σε νεαρά άτομα και εφήβους και των δύο φύλων.
Οφείλεται στο λιπόφιλο σαπροφυτικό μύκητα Malassezia furfur που συναντάται στη χλωρίδα της επιδερμίδας και προσβάλλει επιλεκτικά το θώρακα και την πλάτη και πιο σπάνια το λαιμό, τα μπράτσα και το πρόσωπο.
Τα χαρακτηριστικά της είναι καφεγαλακτόχροες ή καφέ κηλίδες ποικίλου μεγέθους, που αφήνουν μεταξύ τους ανοιχτόχρωμες, αποχρωματισμένες ζώνες μετά την έκθεση στον ήλιο.
Κατά την απόξεση των πλακών πέφτουν πιτυρώδη και ελαφρώς λιπαρά λέπια.
Η συγκεκριμένη μυκητίαση έχει αυξημένο ποσοστό υποτροπών και το τριχωτό της κεφαλής είναι ο τόπος ανάπτυξης των παθογόνων μυκήτων. Πρόκειται για μη κολλητική πάθηση.
Παράγοντες που την ευνοούν
Η μετάβαση του μύκητα σε παθογενή κατάσταση σε ορισμένα άτομα, οδηγεί στην εμφάνιση της δερματοπάθειας και οφείλεται σε διάφορους παράγοντες που την ευνοούν:
-Λιπίδια από τους σμηγματογόνους αδένες
-Ιδρώτας
-Ζέστη και υγρασία
-Ορμονική διαταραχή
-Γενετική προδιάθεση
-Ανοσολογικές διαταραχές
-Χρήση ελαιωδών παρασκευασμάτων για το σώμα
Αντιμετώπιση
Η ποικιλόχρους πιτυρίαση είναι επίμονη μορφή μυκητιάσεως και η διάγνωση θα πρέπει να γίνει από ειδικό δερματολόγο. Η θεραπεία γίνεται με τοπικά αντιμυκητιασικά σε μορφή λοσιόν ή τζελ. Ο γιατρός μπορεί επίσης να συστήσει και σαμπουάν με κετοκοναζόλη ή με θειούχο σελήνιο, για καθημερινό λούσιμο, αφού οι μύκητες αποικούν στο τριχωτό της κεφαλής.
Αν ο ασθενής δεν ακολουθήσει θεραπεία η μυκητίαση εξελίσσεται σε χρόνια. Ακόμη και αν θεραπευτεί όμως, συχνά υποτροπιάζει λόγω μη επαρκούς χρόνου αγωγής ή λόγω προδιάθεσης.
Πρόληψη
Τα άτομα με προδιάθεση πρέπει να αποφεύγουν τα συνθετικά ρούχα, τη χρήση λιπαρών καλλυντικών και τα υγρά και ζεστά μέρη. Επειδή η μυκητίαση δεν είναι μεταδοτική και ο μύκητας δε ζει πάνω από λίγες μέρες έξω από την ανθρώπινη επιδερμίδα, η απολύμανση του ρουχισμού δεν είναι απαραίτητη.
- Πληροφορίες
Οι πανάδες ή μέλασμα είναι αλλαγές στο χρώμα του δέρματος του προσώπου, αλλά και της περιοχής του λαιμού, των χεριών και των άκρων γενικότερα. Το μέλασμα απαντάται συχνότερα σε γυναίκες με σκούρα επιδερμίδα.
Το μέλασμα έχει ελαφρά καφέ απόχρωση και επηρεάζεται από την ηλιακή ακτινοβολία. Δεν είναι σαφώς καθορισμένο, ενώ απαντάται στο μέτωπο, στη μύτη, τα χέρια, στο λαιμό και στο σαγόνι. Το μέλασμα είναι μία επίμονη δερματική δυσχρωμία που επιδεινώνεται με τον έκθεση στον ήλιο.
Πού οφείλονται οι πανάδες και το μέλασμα;
Τα αίτια δεν είναι σαφή. Σημαντικό ρόλο παίζει η έκθεση του πάσχοντος στον ήλιο, ενώ και ορμονικοί παράγοντες επηρεάζουν την πορεία της νόσου. Ενίοτε, το μέλασμα εμφανίζεται στις γυναίκες κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Άλλα αίτια είναι η έλλειψη σιδήρου, μαγνησίου και βιταμίνης C, η αφυδάτωση, οι κληρονομικοί παράγοντες και η λήψη συγκεκριμένων φαρμάκων, η χρήση ορισμένων καλλυντικών, τα σημάδια ακμής που δεν αντιμετωπίστηκαν εγκαίρως.
Πώς αντιμετωπίζονται οι πανάδες και το μέλασμα;
Ο αρμόδιος δερματολόγος συνήθως χορηγεί λευκαντικές κρέμες. Η ουσία υδροκινόνη δρα αναστέλλοντας την παραγωγή μελανίνης στο δέρμα. Εναλλακτικά, οι δερματολόγοι εφαρμόζουν στο πρόσωπο ειδικές αμπούλες με οξέα φρούτων ή φωτοανάπλαση με λέιζερ.Μία άλλη μέθοδος αντιμετώπισης των πανάδων και του μελάσματος είναι η δερμοαπόξεση, κατά την οποία χρησιμοποιούνται ειδικά μηχανήματα για να προκαλέσουν απολέπιση και ως εκ τούτου, αναδόμηση της επιδερμίδας. Η μέθοδος της απολέπισης ή peeling θα βοηθήσει την επιδερμίδα να αναδομηθεί και να αναπλαστεί.
- Πληροφορίες
Η μυρμηγκιά ή μυρμηκία είναι ένα ακίνδυνο εξόγκωμα στο δέρμα. Οι περισσότερες μυρμηγκιές εμφανίζονται το καλοκαίρι, λόγω της αυξημένης επαφής κατά τη διάρκεια δραστηριοτήτων, όπως το κολύμπι και η κατασκήνωση.
Εμφανίζεται συνήθως στα χέρια και στα πόδια, αλλά ενδέχεται να αναπτυχθεί και σε άλλα μέρη του σώματος. Οι συνηθισμένες μυρμηγκιές μοιάζουν κάπως με κουνουπίδι. Το 50% περίπου των μυρμηγκιών εξαφανίζεται μέσα σε δύο χρόνια χωρίς θεραπεία. Ωστόσο, είναι ιδιαίτερα μεταδοτικές και προκείμενου να εμποδίσετε την εξάπλωσή τους, θα πρέπει να τις αντιμετωπίζετε αμέσως και να αποφεύγετε την άμεση επαφή του δέρματος με άλλες μυρμηγκιές. Συχνά, οι μυρμηγκιές επανεμφανίζονται και αυτό συμβαίνει συνήθως όταν δεν λαμβάνετε αυτές τις προφυλάξεις.
Οι μυρμηγκιές προκαλούνται από τον ιό τωνθηλωμάτων του ανθρώπου (HPV). Ο ιός αυτός προκαλεί τον ταχύ πολλαπλασιασμό των κυττάρων του δέρματος, με αποτέλεσμα να αναπτύσσονται καλοήθη εξογκώματα που είναι περισσότερο ενοχλητικά παρά επικίνδυνα, αλλά τα οποία είναι ιδιαίτερα μεταδοτικά. Υπάρχουν πάνω από 70 διαφορετικοί υποτύποι του ιού HPV που προκαλούν τις μυρμηγκιές. Οι διαφορετικοί τύποι του ιού προκαλούν συνήθως μυρμηγκιές σε διάφορα σημεία του σώματος. Ο ιός μεταδίδεται με την άμεση δερματική επαφή ή με το άγγιγμα υγρών επιφανειών, όπως δάπεδα σε πισίνες και αποδυτήρια, τα οποία έχουν μολυνθεί από άτομα που έχουν μυρμηγκιές..
Τα παιδιά και οι έφηβοι είναι πιθανότερο να προσβληθούν, καθώς δεν έχουν αναπτύξει (ακόμη) αντισώματα κατά του ιού και έρχονται συχνότερα σε επαφή με άτομα που έχουν μυρμηκίες.
Οι μυρμηγκιές εμφανίζονται συνήθως όταν υπάρχει μια μεγάλη σχισμή στο δέρμα τη στιγμή που το άτομο μολύνεται με τον ιό HPV ή σε περιοχές όπου το δέρμα εκτίθεται σε υπερβολική υγρασία, όπως τα ιδρωμένα πόδια. Μια σχισμή στο δέρμα μπορεί να προκληθεί από κοψίματα ή εκδορές από το ξύρισμα, την ονυχοφαγία και τις παρανυχίδες, το σκασμένο δέρμα και το έκζεμα.
ΤΥΠΟΙ ΜΥΡΜΗΚΙΑΣ
Κοινή μυρμηκία Οι κοινές μυρμηγκιές είναι ανώδυνα, καλοήθη εξογκώματα του δέρματος που αποτελούνται από έναν σκληρό πυρήνα δέρματος. Η κοινή μυρμηγκιά μοιάζει με ένα σκληρό εξόγκωμα με ανώμαλη επιφάνεια που μοιάζει με κουνουπίδι. Οι μυρμηγκιές μπορεί να είναι στρογγυλές ή με ακανόνιστο σχήμα, επίπεδες ή εξογκωμένες και μπορούν να φτάσουν το μέγεθος του μπιζελιού. Μπορεί να είναι λευκές, γκρίζες ή καφέ. Οι κοινές μυρμηγκιές αναπτύσσονται συνήθως γύρω από τα νύχια, τα δάκτυλα και το πίσω μέρος της παλάμης, αλλά ενδέχεται επίσης να εμφανιστούν στα γόνατα και στο πρόσωπο, κυρίως σε σημεία όπου το δέρμα έχει σχιστεί.
Μυρμηκιά των ποδιών. Η μυρμηγκιά των ποδιών ή μυρμηγκιά των πελμάτων ονομάζεται συνήθως ακροχορδών. Οι μυρμηγκιές των ποδιών εμφανίζονται μόνο στο πέλμα, είναι πολύ ευαίσθητες και αναγνωρίζονται από τον τρόπο με τον οποίο παρεμβάλλονται στον φυσιολογικό ιστό του δέρματος. Η επιφάνειά τους είναι ανώμαλη, εξογκωμένη, σπογγώδης, παχιά και/ή φολιδωτή. Οι μυρμηγκιές των ποδιών μπορεί να είναι καφέ ή γκρι (με σκούρο κέντρο), είναι άσχημες και συχνά πολύ οδυνηρές εάν δεν αντιμετωπιστούν. Συνήθως, είναι μεγαλύτερες από τις κοινές μυρμηγκιές και πιο επίπεδες, λόγω της πίεσης που ασκείται στο πέλμα του ποδιού κατά το περπάτημα. Συχνά, αναπτύσσονται κάτω από τα σημεία που πιέζονται περισσότερο, όπως οι πτέρνες ή το ακροστήριγμα του πέλματος. Εάν κοιτάξετε πιο προσεκτικά, θα παρατηρήσετε μικρά μαύρα στίγματα μέσα στη μυρμηγκιά των ποδιών. Δεν πρόκειται, όπως πιστεύουν πολλοί, για τις ρίζες τις μυρμηγκιάς. Τα μαύρα στίγματα προκαλούνται από την αιμορραγία εξαιτίας τις πίεσης που ασκείται στη μυρμηγκιά όταν στέκεστε ή περπατάτε.
Ομαλές νεανικές μυρμηκίες Οι ομαλές νεανικές μυρμηγκιές έχουν ομαλή, επίπεδη επιφάνεια και μόνο λίγα χιλιοστά μέγεθος. Μοιάζουν με εξόγκωμα που έχει το χρώμα του δέρματος ή είναι ανοικτό καφέ. Έχουν την τάση να αναπτύσσονται σε μεγάλους αριθμούς, από 20 έως 100 κάθε φορά. Μπορεί να εμφανιστούν παντού, αλλά στα παιδιά εμφανίζονται συνήθως στο πρόσωπο. Στους ενήλικες, εμφανίζονται συνήθως στο πηγούνι και στα μάγουλα στους άνδρες, ενώ στις γυναίκες εμφανίζονται στις γάμπες. Ενδέχεται να ευθύνεται για αυτό ο ερεθισμός που προκαλείται από το ξύρισμα.
Επίπεδη μυρμηκία Είναι ομαλές μυρμηγκιές με επίπεδη ή ελαφρά εξογκωμένη επιφάνεια, που εμφανίζονται στο πρόσωπο ή στο πίσω μέρος των χεριών.
Πώς θεραπεύονται οι μυρμηγκιές;
Οι μυρμηκίες είναι μεταδοτικές και είναι πιθανόν να εξαπλωθούν και σε άλλα σημεία του σώματος ή να μεταδοθούν σε άλλα άτομα. Γι’ αυτό το λόγο, καλύτερο είναι να αντιμετωπίζονται αμέσως με θεραπεία.
Κρυοθεραπεία:
Στην κρυοχειρουργική, ή ψύξη των μυρμηγκιών, εφαρμόζεται υγρό άζωτο σε θερμοκρασία -196° C. Μια λάθος αντίληψη που έχουν πολλοί είναι ότι πιστεύουν πως οι μυρμηγκιές παγώνουν ή «καίγονται» αμέσως. Αυτό δεν είναι αλήθεια, καθώς η ψύξη προκαλεί αργό σκάσιμο του δέρματος, με συνέπεια να σχηματιστεί μια φλύκταινα (φουσκάλα) γύρω από την μυρμηγκιά. Ο νεκρός ιστός αποπίπτει σε διάστημα μίας εβδομάδας περίπου. Η ψύξη μπορεί να προκαλέσει μια μικρή ενόχληση, αλλά είναι από τις πιο αποτελεσματικές θεραπείες που υπάρχουν. Δεν αφήνει ουλή και δεν υπάρχει κίνδυνος εξάπλωσης του ιού των μυρμηγκιών. Στην πραγματικότητα, έχει το πρόσθετο πλεονέκτημα ότι «αφήνει αναίσθητο» τον ιό. Επομένως, η κρυοθεραπεία έχει γίνει η συνήθης ιατρική αντιμετώπιση για την αφαίρεση των μυρμηγκιών. Οι μεγαλύτερες μυρμηγκιές πιθανόν να απαιτούν περισσότερες από μία θεραπείες, σε διάστημα τριών ή τεσσάρων εβδομάδων μεταξύ τους.
Χειρουργική αφαίρεση της μυρμηγκιάς:
Η χειρουργική εκτομή των μυρμηγκιών έχει υψηλό ποσοστό επιτυχίας. Η επέμβαση προκαλεί κάποιες ενοχλήσεις και η πλήρης επούλωση της περιοχής διαρκεί αρκετές εβδομάδες. Οι κίνδυνοι που σχετίζονται με τη χειρουργική αφαίρεση των μυρμηγκιών είναι η πιθανότητα λοίμωξης ή ο σχηματισμός ουλής.
Καύση ή ηλεκτροκαυτηρίαση:
Η ηλεκτροκαυτηρίαση είναι μια μέθοδος που καταστρέφει τον ιστό με χρήση ηλεκτρισμού. Για την καταστροφή του ιστού χρησιμοποιείται μια μικρή μήλη, η οποία διαπερνάται από ηλεκτρικό ρεύμα. Η καύση των μυρμηγκιών είναι συχνά η πιο αποτελεσματική μέθοδος, αλλά αφήνει ουλές.
Λέιζερ:
Η χειρουργική με λέιζερ χρησιμοποιεί μια δέσμη έντονου φωτός, η οποία καίει και καταστρέφει τον ιστό της μυρμηγκιάς. Συχνά χρησιμοποιείται κάποιο τοπικό ή γενικό αναισθητικό. Η χειρουργική με λέιζερ χρησιμοποιείται όταν οι μυρμηγκιές είναι μεγάλου μεγέθους ή διεσπαρμένες. Η χειρουργική με λέιζερ συνήθως δεν προκαλεί ουλές. Η πληγή θα προκαλεί πόνο για μερικές μέρες μετά την επέμβαση και υπάρχει ένας μικρός κίνδυνος λοίμωξης που σχετίζεται με τη χειρουργική με λέιζερ.
Εφαρμογή κανθαριδίνης:
Κατά τη θεραπεία αυτή, ο γιατρός «βάφει» τη μυρμηγκιά με τη χημική ουσία. Θα αισθανθείτε μόνο λίγο πόνο τοπικά και έπειτα θα εμφανιστούν φλύκταινες στη μυρμηγκιά, περίπου 3 με 8 ώρες μετά την εφαρμογή της θεραπείας. Όταν θα επισκεφτείτε πάλι το γιατρό σας, θα αφαιρέσει το νεκρό δέρμα της μυρμηκιάς.
Υπάρχει πιθανότητα να επανεμφανιστούν οι μυρμηγκιές;
Τις περισσότερες φορές, η θεραπεία των μυρμηγκιών στο δέρμα είναι επιτυχής και εξαφανίζονται για πάντα. Συνήθως, το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού σας εξουδετερώνει τα μικροσκοπικά κομμάτια μυρμηγκιών που ενδέχεται να παραμείνουν μετά τη θεραπεία.
- Πληροφορίες
Η νόσος του φωτός. Πρόκειται γι’ αυτές τις λευκές κηλίδες που, έτσι και εμφανίζουν στο δέρμα, προκαλούν ακόμα και πανικό. Η λευκή δεν μεταδίδεται και αντιμετωπίζεται με κατάλληλη θεραπευτική αγωγή που συνιστά ο δερματολόγος.
Τι είναι:
Η λεύκη είναι ένα κοινό δερματολογικό πρόβλημα, εφόσον προσβάλλει το 1-2% του γενικού πληθυσμού. Εμφανίζεται με αποχρωματισμένες κηλίδες οι οποίες στερούνται μελανίνης, της ουσίας δηλαδή που μας προστατεύει από τις ηλιακές ακτίνες. Είναι συχνότερη στις ηλιόλουστες χώρες, ιδίως στη βόρεια Αφρική, και έχει χαρακτηριστεί ως «νόσος του φωτός». Φαίνεται όμως πως ο ήλιος είναι απλώς εκλυτικός παράγοντας της πάθησης που επιτείνει την αντίθεση ανάμεσα στο «μαυρισμένο» υγιές δέρμα και στο χωρίς χρωστική δέρμα που δεν μαυρίζει.Παρουσιάζεται συχνότερα πριν από την ηλικία των είκοσι. Κάνει την εμφάνιση της με μία ή περισσότερες κηλίδες χωρίς χρωστική (λόγω της προοδευτικής εξαφάνισης των μελανοκυττάρων της επιδερμίδας). Οι λευκές αυτές κηλίδες περιβάλλονται από μια ζώνη με υπέρχρωση, πιο σκοτεινόχρωμη από το φυσιολογικό δέρμα.Η εξέλιξη της είναι απρόβλεπτη. Ορισμένες κηλίδες σταθεροποιούνται, ενώ άλλες εξαφανίζονται. Με άλλα λόγια, τρόπος πρόβλεψης για την εξέλιξη της λεύκης δεν υπάρχει. Μπορεί να παραμείνει ως έχει, να επεκταθεί ή να αυτοϊαθεί.Μερικές φορές οι αχρωματικές κηλίδες καταλαμβάνουν ολόκληρο το σώμα και μπορεί να προσβάλουν ακόμα τις τρίχες και τα μαλλιά (λευκά τσουλούφια).
Προσοχή!
Το σίγουρο είναι ότι η λεύκη δεν μεταδίδεται και δεν δημιουργεί πρόβλημα υγείας. Πρόκειται για μια δυσμορφία, ένα καθαρά αισθητικό πρόβλημα. Η εκτεταμένη λεύκη όμως δημιουργεί σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα στους ασθενείς, τα οποία με τη σειρά τους επιδεινώνουν τη νόσο, οδηγώντας έτσι σε ένα φαύλο κύκλο χωρίς τελειωμό.
Το στρες και άλλα...
Το έντονο στρες ή η στενοχώρια είναι συχνά αυτά που πυροδοτούν τη λεύκη, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις φαίνεται να συσχετίζεται ή να συνυπάρχει με διαταραχές του θυρεοειδούς, με τη νόσο του Άντισον, την αναιμία Μπίρμερ ή άλλα αυτοάνοσα νοσήματα, όπως για παράδειγμα τη γυροειδή αλωπεκία.
Να θυμάστε:
Η εξεργασία που οδηγεί στην εξαφάνιση της λεύκης φαίνεται ότι είναι αυτοανοσιακού τύπου, αλλά είναι εξίσου πιθανός και ένας νευρικός μηχανισμός.
Εμφανίζεται:
Η λεύκη μπορεί να εμφανιστεί σε οποιοδήποτε σημείο του σώματος και του προσώπου. Όμως συχνότερα εντοπίζεται:
- στα άνω βλέφαρα
- στο λαιμό
- στα άκρα χέρια
- στα γεννητικά όργανα
- στις θηλές των μαστών
Η αιτία:
Πρόκειται για ένα αυτοάνοσο νόσημα, πράγμα που σημαίνει ότι ο ίδιος ο οργανισμός δημιουργεί αντισώματα κατά των μελανοκυττάρων. Η αιτιολογία του δεν είναι γνωστή. Αν και στο περίπου 20% των περιπτώσεων αποδίδεται στην κληρονομικότητα, παρ' όλα αυτά η λεύκη δεν θεωρείται μάλλον κληρονομικό νόσημα. Οι νέες εξελίξεις στο γονιδιακό τομέα αναμένεται σύντομα να το αποδείξουν.
Η αντιμετώπιση
Η θεραπεία της λεύκης παραμένει συμπτωματική. Δεν χτυπάει δηλαδή τη ρίζα του κακού αλλά τις εκδηλώσεις της. Επίσης, η θεραπευτική αντιμετώπιση εξατομικεύεται πάντα, ανάλογα με την ηλικία του ασθενούς, τη θέση και την έκταση της βλάβης, την παλαιότητα της νόσου, την εποχή του χρόνου κ.λπ.
Θεραπεία με ψωραλένιο σε συνδυασμό με την έκθεση στον ήλιο: όταν η πάθηση έχει εμφανιστεί πρόσφατα, σημειώνονται επιτυχίες με το φάρμακο ψωραλένιο (με επάλειψη ή από το στόμα), σε συνδυασμό με την έκθεση στον ήλιο ή με υπεριώδη ακτινοβολία. Το ψωραλένιο είναι ένα φωτοευαίσθητο φάρμακο, το οποίο διεγείρει τη μελάγχρωση. Η θεραπεία αυτή πρέπει πάντα να εφαρμόζεται με καθοδήγηση δερματολόγου, με προστασία των ματιών, έλεγχο αίματος κάθε χρόνο, χρήση αντηλιακών προϊόντων σε κάθε έκθεση στον ήλιο κ.ά. Συνεχίζεται επί αρκετούς μήνες έως δύο χρόνια και έχει επιτυχία στο 70-80% των περιπτώσεων. Δεν εφαρμόζεται όμως στα παιδιά γιατί θεωρείται τοξική.
Η χρήση φενυλαλανίνης σε συνδυασμό με υπεριώδη ακτινοβολία: η θεραπεία αυτή δοκιμάστηκε στο Φωτοβιολογικό Τμήμα της Παν/μιακής Κλινικής του νοσοκομείου «Α. Συγγρός». Έδειξε αρκετά καλά αποτελέσματα, λιγότερο όμως ικανοποιητικά από τη φωτοχημειοθεραπεία με το ψωραλένιο. Στην προκειμένη περίπτωση υπάρχει το πλεονέκτημα ότι, επειδή δεν υπάρχουν παρενέργειες, η μέθο¬δος μπορεί να εφαρμοστεί και σε παιδιά. Επίσης, ένα ακόμα πλεονέ¬κτημα είναι και η μικρότερη ευαι-σθησία της περιοχής που πάσχει στο φως του ήλιου.
To laser στη θεραπεία της λεύκης
To laser -αξιοποιώντας στο έπακρο τις θετικές ιδιότητες της υπεριώδους ακτινοβολίας- αποτελεί πλέον ένα νέο όπλο της ιατρικής επιστήμης για την τοπική θεραπευτική αντιμετώπιση της λεύκης. Έτσι λοιπόν σήμερα η χρήση του laser με τη μέθοδο Fotovit μπορεί να βοηθήσει - και μάλιστα με πολύ καλά αποτελέσματα στη θεραπεία και της λεύκης.
Το μεγάλο πλεονέκτημα της φωτοθεραπείας με laser είναι ότι ακτινοβολούνται μόνον οι λευκές κηλίδες, δίχως να αγγίζεται το υγιές δέρμα, το οποίο, αν ακτινοβοληθεί, παρουσιάζει άμεση αισθητική επίπτωση.
Πώς όμως επανέρχεται το χρώμα στις λευκές κηλίδες; Με τη δυνατότητα που έχει η μέθοδος Fotovit Laser να ενεργοποιεί τα μελανοκύτταρα - τα κύτταρα δηλαδή που παράγουν μελανίνη - από τις γειτονικές υγιείς περιοχές και από τα σημαντικά εξαρτήματα του δέρματος, τις τρίχες. Το αποτέλεσμα αυτό επιτυγχάνεται μέσα σε λίγες εβδομάδες. Συνήθως χρειάζονται τουλάχιστον 15 συνεδρίες.
Η θεραπεία με laser με τη μέθοδο Fotovit μπορεί να συμπεριλάβει και τη χρήση φαρμακευτικών ουσιών, οι οποίες έχουν αποκλειστικά και μόνο φυτική προέλευση και βοηθούν κι αυτές στη διέγερση των μελανοκυττάρων, ενώ συγχρόνως προστατεύουν το δέρμα από την επίδραση των υπεριωδών ακτινών.
Οι τυχόν παρενέργειες της θεραπείας αυτής περιορίζονται σημαντικά διότι στέλνεται στην επιδερμίδα μια μικρή μόνο δόση υπεριώδους ακτινοβολίας laser, η οποία όμως αρκεί για να διεγείρει τα μελανοκύτταρα.
Τέλος, η χρήση του laser σύμφωνα με τις προδιαγραφές της μεθόδου Fotovit δεν επηρεάζει τον οργανισμό, ούτε προκαλεί γενετικά προβλήματα και βλάβες στην επιδερμίδα, αφού η διάχυση της ακτινοβολίας είναι ελεγχόμενη μέσω οπτικής ίνας.
- Πληροφορίες
Η κρυοπηξία ή κρυοχειρουργική είναι μία μέθοδος αντιμετώπισης βλαβών του δέρματος μέσω της ψύξης των ιστών. Είναι μία αποτελεσματική, ασφαλής, προσιτή και καλά ανεκτή θεραπεία.
Ως ψυκτικό μέσον χρησιμοποιείται συνήθως το υγρό άζωτο το οποίο έχει θερμοκρασία μείων 196 βαθμούς κελσίου. Το υγρό άζωτο εφαρμόζεται στο δέρμα με τη βοήθεια ειδικού ψεκαστικού μηχανήματος, ή με απευθείας επάλειψη με βαμβακοφόρο στυλεό. Η πολύ χαμηλή θερμοκρασία που αναπτύσσεται καταστρέφει τοπικά τα κύτταρα, οδηγώντας στη εξάλειψη των ανεπιθύμητων δερματικών βλαβών. Ακολουθεί τοπικός ερεθισμός του δέρματος για περίπου μία εβδομάδα, λόγω της φλεγμονώδους αντίδρασης που αναπτύσσεται ως αποτέλεσμα της θεραπείας. Στη συνέχεις το δέρμα επουλώνεται φυσιολογικά. Η συχνότερη παρενέργεια της κρυοθεραπείας είναι η ενδεχόμενη παροδική τοπική υποχρωμία στην περιοχή της θεραπείας.
Η κρυοχειρουργική είναι μία πολύ ευέλικτη μέθοδος θεραπείας, με την οποία μπορούν να αντιμετωπιστούν καλοήθειες, προκαρκινικές, ακόμη και κακοήθεις βλάβες του δέρματος.
Χαρακτηριστικές περιπτώσεις δερματοπαθειών όπου εφαρμόζεται η κρυοθεραπεία είναι οι μυρμηκιές και οι σμηγματορροϊκές υπερκερατώσεις.
Σε ειδικές περιπτώσεις και υπό προυποθέσεις, η κρυοχειρουργική εφαρμόζεται και στην αντιμετώπιση καρκίνων του δέρματος (επιθηλιώματα).
- Πληροφορίες
Ορισμός
Πρόκειται για μια αντίδραση του δέρματος σε διάφορα αίτια. Διακρίνεται σε οξεία (διάρκειας μικρότερης των 6 εβδομάδων) και χρόνια (διάρκειας μεγαλύτερης των 6 εβδομάδων ). Η κνίδωση (αλλεργία) μπορεί να εμφανιστεί σε άτομα κάθε ηλικίας.
Συμπτώματα
Η κνίδωση είναι ένα παροδικό δερματικό εξάνθημα που χαρακτηρίζεται από ερυθηματώδεις και οιδηματώδεις πλάκες, κάποιες με υγιές κέντρο. Πρόκειται δηλαδή για μια έπαρση του δέρματος (τον πομφό),που περιβάλλεται από ερυθρά άλω. Η κνίδωση, λοιπόν, χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση συνήθως πολλαπλών - πομφών, το σχήμα των οποίων είναι στρογγυλό, ωοειδές ή ακανόνιστο, συχνά δε, μεταβάλλεται μέσα σε λίγα λεπτά για να καταλήξει σε παράξενα γεωμετρικά σχήματα.Το μέγεθος των πομφών ποικίλλει από λίγα χιλιοστά έως λίγα εκατοστά. Μπορεί να εμφανιστεί οπουδήποτε στο σώμα, από το τριχωτό της κεφαλής μέχρι τα πόδια. Χαρακτηριστικά εμφανίζεται στις γυναίκες σε διπλάσια συχνότητα από ότι στους άνδρες και μπορεί να οφείλεται σε αντίδραση υπερευαισθησίας του οργανισμού σε φυσικά αίτια :πίεση-τριβή-θερμότητα-ψύχος-ηλιακήακτινοβολία-τροφές (ψάρι, ξηροί καρποί, οστρακοειδή, αυγά, σοκολάτα, γάλα,φρούτα )-φάρμακα .Οι περισσότερες περιπτώσεις είναι ιδιοπαθείς.Οι βλάβες διαρκούν λιγότερο από 24 ώρες και δεν σχετίζεται με καμία άλλη συστηματική νόσο.
Άλλα συμπτώματα είναι ο κνησμός (φαγούρα) , καύσος, ή άλγος. Η κνίδωση συχνά συνοδεύεται σε ποσοστό 40% από αγγειοοίδημα (διόγκωση των βλεννογόνων ) –χείλη – βλέφαρα –γλώσσα –λάρυγγας. Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει ο ασθενής να απευθύνεται άμεσα σε δερματολόγους για έγκαιρη αντιμετώπιση.
Αίτια της κνίδωσης
Ενοχοποιούνται ανοσολογικοί(αλλεργικοί) ή μη ανοσολογικοί μηχανισμοί. Η πιο δραματική μορφή κνίδωσης, η oξεία αλλεργική κνίδωση, οφείλεται στην κινητοποίηση μιας αλλεργικής αντίδρασης μέσω της ανοσοσφαιρίνης IgE. Οι περισσότεροι από τους ασθενείς, είναι άτομα με ατοπική προδιάθεση (αλλεργικοί). Όσον αφορά τη χρόνια κνίδωση, τα αίτια στις περισσότερες περιπτώσεις δεν εντοπίζονται. Εν τούτοις, οι παραπάνω φυσικοί παράγοντες (τριβή, κρύο, ήλιος κ.λπ.) είναι δυνατόν να αποτελούν το έναυσμα για τη χρόνια κνίδωση.
Χολινεργική κνίδωση
Ιδιαίτερη μορφή κνίδωσης είναι η χολινεργική κνίδωση. Αυτή εμφανίζεται μετά από πυρετό ή ζεστό ντους ή stress και χαρακτηρίζεται από μικρό πομφό και μεγάλο ερύθημα. Μπορεί όμως μερικές φορές να αποτελεί μια από τις εκδηλώσεις κάποιου γενικευμένου, συστηματικού νοσήματος (υπερθυρεοειδισμού, νεανικής ρευματοειδούς αρθρίτιδας).
Κνίδωση εκ ψύχους
Μετά από έκθεση σε κρύο νερό, πάγο, ή κρύο αέρα, εμφανίζονται οι πομφοί της κνίδωσης .
Kνίδωση από φυσικά αίτια
Ο δερμογραφισμός είναι η συχνότερη μορφή κνίδωσης από φυσικά αίτια. Στην περίπτωση αυτή, οι κνιδωτικές βλάβες προκαλούνται από το τρίψιμο ή και την ελαφριά τριβή του δέρματος. Οι πομφοί (εντοπισμένα οιδήματα ) είναι το κύριο χαρακτηριστικό της νόσου, με διάρκεια μερικών ωρών έως και τριών ημερών ανάλογα το αίτιο.
Τα φυσικά αίτια που ενοχοποιούνται είναι τα εξής:
Μηχανικά: από πίεση ή τριβή (Κνιδωτικός Δερμογραφισμός)
Θερμικά: ζέστη, κρύο (Κνίδωση εκ Ψύχους)
Ηλιακό φως: (Ηλιακή κνίδωση)
Νερό (Κνίδωση εξ ύδατος)
Κνίδωση από φυτά (π.χ. τσουκνίδα)
Διάγνωση
Τίθεται με τη βοήθεια της κλινικής εικόνας και του ιστορικού. Η εμφάνιση των πομφών είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστική. Όταν δεν προκύπτει κάποια σαφής αιτία από το ιστορικό του ασθενούς, συνιστάται η διενέργεια εξετάσεων αίματος για τον αποκλεισμό άλλης συστηματικής νόσου.
Συμπεράσματα
Στην περισσότερες περιπτώσεις πρόκειται για καλοηθέστατη πάθηση και κατά κανόνα δεν εκθέτει τη ζωή του ασθενούς σε κίνδυνο. Μικρό ποσοστόασθενών χρειάζεται άμεσα να αναζητήσει ιατρική βοήθεια και αφορά κυρίως επεισόδια οξείας κνίδωσης μετά από λήψη τροφής, φαρμάκων, νυγμό Υμενοπτέρων, κα.
Η οξεία κνίδωση δεν πρέπει να συγχέεται με το αλλεργικό shock στο οποίο υπάρχουν συμπτώματα και από άλλα συστήματα (αναπνευστικό,γαστρεντερικό,καρδιαγγειακό) και η διάρκεια του επεισοδίου είναι πολύ μικρή.
Στις περισσότερες περιπτώσεις το αίτιο παραμένει άγνωστο ακόμα και μετά από παρατεταμένο έλεγχο.
Είναι σημαντικό να γνωρίζει ο ασθενής ότι η χρόνια κνίδωση δεν δημιουργεί επιβάρυνση σε άλλα συστήματα του οργανισμού, δεν είναι επικίνδυνη κατάσταση και δεν μειώνει το προσδόκιμο επιβίωσης. Αναμφισβήτητα το άγχος και ο πανικός επιδεινώνουν τα συμπτώματα και μπορεί να δημιουργήσουν άλλες υποκείμενες ενοχλήσεις.
Ο εργαστηριακός έλεγχος συνήθως δεν είναι ούτε απαραίτητος ούτε χρήσιμος. Ο ειδικός γιατρός θα αποφασίσει αν πρέπει να γίνουν εξετάσεις και ποιες θα είναι αυτές, αφού συνεκτιμήσει πολλά στοιχεία από το ιστορικό. Θα πρέπει να αποφεύγονται οι υπερβολές!!!
Ο ασθενής θα πρέπει να ακολουθεί τις συμβουλές του γιατρού του και να μην πειραματίζεται με άσκοπες φαρμακευτικές αγωγές και ανώφελες εξετάσεις για την εύρεση του αιτίου.
Θεραπεία
Σαν κύρια θεραπεία συστήνεται η αποφυγή των εκλυτικών αιτίων. Δηλαδή όλων εκείνων των παραγόντων που αναφέρθηκαν πιο πάνω σαν αίτια της κνίδωσης. Η χρήση αντιισταμινικών (Η1 και Η2 αναστολείς) βοηθούν άμεσα τη γενική εικόνα του ασθενούς. Η ένδειξη για τη χορήγηση κορτιζόνης σε κάποιες περιπτώσεις κρίνεται σκόπιμη απ το θεράποντα ιατρό. Η βιοψία μπορεί να μας βοηθήσει στο να αποκλείσουμε τις περιπτώσεις της κνιδωτικής αγγειίτιδας. Ο εργαστηριακός έλεγχος όταν κρίνεται απαραίτητος και σκόπιμος να γίνει μπορεί να «ξεδιαλύνει το μυστήριο». Τέλος η ψυχραιμία και ο καθησυχασμός του ασθενούς βοηθά, καθώς πρόκειται για καλοηθέστατη πάθηση.
- Πληροφορίες
Η θυλακίτιδα είναι η φλεγμονή του θύλακα της τρίχας και κατ΄ επέκταση του δέρματος στην πάσχουσα περιοχή.
Η μόλυνση εμποδίζει την τρίχα να αναπτυχθεί φυσιολογικά με αποτέλεσμα αντί να ανεβαίνει προς την επιφάνεια της επιδερμίδας να γυρίζει προς τα μέσα.
Εμφανίζεται συνήθως σε παιδιά, εφήβους και γενικότερα σε νεαρά άτομα.
Αίτια
Η θυλακίτιδα μπορεί να οφείλεται σε διάφορους παράγοντες όπως:
-Χρυσίζων σταφυλόκοκκος
-Ακμή (θυλακίτιδα από μικρόβια)
-Μύκητες (δερματοφυτική θυλακίτιδα που προκαλείται στο δέρμα της κεφαλής ή στα γένια)
-Διάφοροι ιοί (π.χ. έρπης) ή παράσιτα
Υπάρχουν όμως και άλλοι παράγοντες που ευνοούν την εμφάνιση θυλακίτιδας, όπως:
-Η χρήση ξυραφιού για αποτρίχωση
-Η έντονη εφίδρωση
-Ουσίες που ερεθίζουν τον θύλακα της τρίχας (οινόπνευμα, λιπαρές κρέμες κ.α.)
-Ελλιπής υγιεινή του σώματος
-Σακχαρώδης διαβήτης
-Στενά ρούχα
Συμπτώματα
Επιφανειακή θυλακίτιδα:
-Μικρά κόκκινα σπυράκια γύρω από τον θύλακα της τρίχας
-Ευαισθησία και ερεθισμός (ή και φλεγμονή) του δέρματος γύρω από τον θύλακα της τρίχας
-Φυσαλίδες με πύον
Βαθιές θυλακίτιδες:
-Πρήξιμο
-Φυσαλίδες με πύον που σπάνε και δημιουργούν υμένα
-Πόνος
Αντιμετώπιση
-Εφαρμόστε πάγο ή κομπρέσα με λευκό ξύδι στο δέρμα για ανακούφιση.
-Εφαρμογή τοπικών αντισηπτικών διαλυμάτων ή αντιβιοτικών αλοιφών, καθώς και λήψη αντιβιοτικών.
-Σε περιπτώσεις βαθιάς θυλακίτιδας ενδέχεται να χρειαστεί διάνοιξη των κύστεων από γιατρό.
- Πληροφορίες
Η ροδόχρους νόσος ή Rosacea είναι μια χρόνια, φλεγμονώδης διαταραχή του δέρματος του προσώπου που χαρακτηρίζεται από παροδικό ερύθημα και τηλαγγειεκτασία και επηρεάζει διάφορους τύπους δέρματος.
Διακρίνονται τέσσερις υπότυποι της ροδόχρου νόσου και κάθε υπότυπος μπορεί να εξελιχθεί σε στάδια αυξανόμενης βαρύτητας. Ωστόσο, στην κλινική πρακτική, οι ασθενείς συχνά παρουσιάζουν μια σειρά από συμπτώματα που περιλαμβάνουν περισσότερους από έναν από αυτούς τους υποτύπους.
Η αιτία της ροδόχρου νόσου είναι άγνωστη, αλλά οι ασθενείς διακρίνουν μια σειρά από παράγοντες ενεργοποίησης που μπορεί να οδηγήσουν σε επιδείνωση της ερυθρότητας του δέρματος.Συνιστάται έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία της ροδόχρου νόσου.
Καθορισμός της ερυθρότητας του δέρματος του προσώπου
Η ροδόχρους νόσος είναι μια χρόνια, φλεγμονώδης διαταραχή του δέρματος του προσώπου που χαρακτηρίζεται από παροδικό ερύθημα και τηλαγγειεκτασία στο κεντρικό τμήμα του προσώπου. Η ροδόχρους νόσος μπορεί να εμφανιστεί σε οποιονδήποτε τύπο δέρματος και είναι πιο συχνή σε ασθενείς ηλικίας μεταξύ 30 και 50 ετών.
Επιπτώσεις της ερυθρότητας του προσώπου
Η ροδόχρους νόσος μπορεί να εμφανιστεί ως παροδική ερυθρότητα στα μάγουλα, τη μύτη, το πηγούνι ή το μέτωπο. Τα άτομα που πάσχουν από τη ροδόχρου νόσο μπορεί συχνά να έχουν αίσθηση ξένου σώματος ή καύσου στο δέρμα. Με την πάροδο του χρόνου, η ερυθρότητα τείνει να εγκαθίσταται, ενώ πιθανώς να εμφανιστούν αιμοφόρα αγγεία. Συχνά εμφανίζονται βλατίδες και φλύκταινες, ενώ σε σοβαρές περιπτώσεις, η μύτη μπορεί να πρηστεί και να διογκωθεί λόγω της περίσσειας ιστών.
Τα ξαφνικά επεισόδια εκδήλωσης ερυθήματος και η επίμονη ερυθρότητα έχουν σημαντικές αρνητικές ψυχολογικές επιπτώσεις στους ασθενείς. Οι ασθενείς συχνά παρουσιάζουν μια σειρά από συμπτώματα που περιλαμβάνουν περισσότερους από έναν από αυτούς τους υποτύπους. Αν και αυτή η κατηγοριοποίηση κατά υποτύπους δεν μπορεί να θεωρηθεί εφαρμόσιμη σε όλες τις περιπτώσεις, το ερύθημα του προσώπου είναι ένας κοινός παρονομαστής που συχνά παρατηρείται στη ροδόχρου νόσο.
Ενώ η ροδόχρους νόσος μπορεί ή δεν μπορεί να εξελιχθεί από τον έναν υπότυπο στον άλλο, κάθε επιμέρους σημείο ή σύμπτωμα μπορεί να εξελιχθεί σε βαρύτητα από ήπιο έως μέτριο έως σοβαρό. Ως εκ τούτου συνιστάται έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία.
Παράγοντες ενεργοποίησης της ροδόχρου νόσου
Η αιτία της ροδόχρου νόσου είναι άγνωστη, αλλά σε ορισμένους τύπους του δέρματος, η ερυθρότητα και το παροδικό ερύθημα είναι κληρονομικά χαρακτηριστικά.
Με βάση τις έρευνες των πασχόντων, οι ακόλουθοι παράγοντες μπορεί να επιδεινώσουν την ερυθρότητα του δέρματος:
- Ήλιος
- Πικάντικα φαγητά
- Αλκοόλ
- Ζεστά ροφήματα
- Υπερβολικές θερμοκρασίες
- Μπάνιο με ζεστό νερό
- Έντονη σωματική δραστηριότητα
- Συναισθηματικό στρες
Συγκεκριμένα καλλυντικά ή προϊόντα περιποίησης του δέρματος
Η τήρηση ημερολογίου και η καταγραφή των επεισοδίων παροδικού ερυθήματος μπορεί να βοηθήσει στην αναγνώριση των παραγόντων που επιδεινώνουν την κατάσταση του ατόμου. Η χρήση των πληροφοριών αυτών μπορεί να βοηθήσει στην αποφυγή της επιδείνωσης της κατάστασης.
- Πληροφορίες
Τι είναι ο Έρπης.
Ο έρπης είναι ιός που διακρίνεται σε πολλά είδη. Από αυτά τα είδη που προσβάλλουν συχνότερα τον άνθρωπο είναι ο ιός του απλού έρπητα (τύπου 1 και 2) και ο ιός της ανεμοβλογιάς-έρπητα ζωστήρα. Στους ερπητοϊούς ανήκουν επίσης, ο ιός Epstein Barr (προκαλεί λοιμώδη μονοπυρήνωση) και ο κυτταρομεγαλοϊός (προκαλεί ήπιες λοιμώξεις συνήθως, αλλά είναι πολύ επικίνδυνος στην εγκυμοσύνη και σε άτομα με πεσμένο ανοσοποιητικό).
Κοινό χαρακτηριστικό των ερπητοϊών είναι ότι μετά την υποχώρηση των συμπτωμάτων δεν εξαφανίζονται από το σώμα, αλλά παραμένουν κρυμμένοι σε νευρικά κύτταρα, σε ανενεργή κατάσταση. Όταν για κάποιο λόγο η άμυνα του οργανισμού αποδυναμωθεί, βρίσκουν ευκαιρία και επαναδραστηριοποιούνται, προκαλώντας ξανά συμπτώματα. Τέτοιες καταστάσεις που σχετίζονται με αναζωπύρωση του ιού είναι ο πυρετός, άλλες λοιμώξεις – ασθένειες – χειρουργικές επεμβάσεις, έντονο στρες-άγχος, κακή διατροφή, κόπωση, ορμονικές μεταβολές (π.χ. εγκυμοσύνη, περίοδος), έντονη έκθεση στον ήλιο, ακραίες καιρικές συνθήκες, κ.ά. Πρόκειται δηλαδή για ισόβιες λοιμώξεις που δεν μπορούν να εκριζωθούν. Οι διαθέσιμες θεραπείες βοηθούν στην ανακούφιση από τα συμπτώματα καθώς και στη μείωση της διάρκειας και της συχνότητας των υποτροπών.
Ο ιός του απλού έρπητα τύπου 1 προκαλεί επιχείλιο έρπητα με εξάνθημα στα χείλη, στο στόμα και στο πρόσωπο. Τα συμπτώματα ξεκινούν με κάψιμο ή τσούξιμο στην περιοχή που σταδιακά γίνεται εντονότερο και στη συνέχεια εμφανίζεται το εξάνθημα. Αυτό έχει τη μορφή των φυσαλίδων (φουσκάλες) που αρχικά περιέχουν διαυγές ορώδες υγρό και στη συνέχεια το υγρό θολώνει και μπορεί να μετατραπεί σε πύο (φλύκταινες) αν υπάρξει επιμόλυνση. Εκτός από το κάψιμο, μπορεί να συνυπάρχει και φαγούρα. Στη συνέχεια οι φουσκάλες σπάνε και απελευθερώνεται το υγρό που περιέχει μέσα τους ιούς. Το υγρό ξεραίνεται και ακολουθεί επούλωση. Η συνολική διάρκεια του εξανθήματος είναι 5-12 ημέρες περίπου. Όπως συμβαίνει με όλες τις ερπητικές λοιμώξεις, οι υποτροπές είναι συχνές. Ο επιχείλιος έρπης είναι εξαιρετικά μεταδοτικός σε όλη τη διάρκεια του εξανθήματος και μπορεί να επεκταθεί και σε άλλες περιοχές μέσω των χεριών.
Ο ιός του απλού έρπητα τύπου 2 προκαλεί έρπητα γεννητικών οργάνων, που είναι σεξουαλικά μεταδιδόμενη νόσος και το αντίστοιχο εξάνθημα εμφανίζεται στην περιοχή των γεννητικών οργάνων. Οι γυναίκες μολύνονται συχνότερα από τους άντρες. Το εξάνθημα, όταν υπάρχει, έχει την ίδια μορφή με αυτό του επιχείλιου έρπητα (φυσαλίδες που γίνονται φλύκταινες και μπορεί να συνοδεύονται από κάψιμο, τσούξιμο, φαγούρα), αλλά μπορεί να είναι πολύ ήπιο και να μην γίνει αντιληπτό. Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να υπάρχουν και σοβαρότερα τοπικά και γενικά συμπτώματα, όπως διόγκωση λεμφαδένων, πυρετός, ανορεξία, πόνος στους μύες, πονοκέφαλος, διαταραχές ούρησης. Επισημαίνεται ότι η μετάδοση μπορεί να γίνει και χωρίς να υπάρχουν ορατές βλάβες ή συμπτώματα, οπότε η σεξουαλική επαφή χωρίς προφυλακτικά μέτρα με άτομο που έχει εμφανίσει στο παρελθόν έρπητα γεννητικών οργάνων, κρύβει πάντα τον κίνδυνο μόλυνσης. Επιπλέον, ερπητικό εξάνθημα στα γεννητικά όργανα, μπορεί να προκαλέσει και ο επιχείλιος έρπης μέσω στοματογεννητικής μετάδοσης. Όταν μια έγκυος εμφανίζει ενεργό έρπητα γεννητικών οργάνων μπορεί να μεταδώσει τον ιό στο νεογνό κατά τον τοκετό με πολύ σοβαρές συνέπειες, ακόμα και θάνατο, οπότε επιβάλλεται να γίνει καισαρική τομή. Εξάλλου όλες οι ερπητικές λοιμώξεις κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης (ιδιαίτερα το πρώτο τρίμηνο) μπορεί να μεταδοθούν στο έμβρυο και να προκαλέσουν πολύ σοβαρές βλάβες όπως αποβολή, νοητική υστέρηση, πρόωρο τοκετό, ενδομήτριο θάνατο.
Ο ιός της ανεμοβλογιάς-έρπητα ζωστήρα προκαλεί ανεμοβλογιά στην πρώτη του είσοδο στον άνθρωπο και οι υποτροπές εκδηλώνονται με τη μορφή του έρπητα ζωστήρα. Έρπητα ζωστήρα, λοιπόν, μπορούν να εμφανίσουν μόνο όσοι έχουν προσβληθεί από ανεμοβλογιά στο παρελθόν. Στον έρπητα ζωστήρα το εξάνθημα έχει τη χαρακτηριστική μορφή (φυσαλίδες που γίνονται φλύκταινες και συνοδεύονται από κάψιμο, τσούξιμο, φαγούρα) και εκδηλώνεται στην περιοχή κατανομής του νεύρου στο οποίο έχει κρυφτεί ο ιός. Το εξάνθημα και τα συμπτώματα αφορούν πάντα τη μία πλευρά του σώματος και συνήθως εντοπίζονται στην πλάτη ή στη μέση και έρχονται «ζωστηροειδώς» προς τον θώρακα ή την κοιλιά. Σπανιότερα εκδηλώνεται στο μισό του προσώπου και μπορεί να περιλαμβάνει και το μάτι (οφθαλμικός έρπητας). Η εντόπιση στο πρόσωπο είναι βαρύτερη μορφή και μπορεί να οδηγήσει σε τύφλωση, απώλεια ακοής ή παράλυση προσώπου. Το εξάνθημα διαρκεί δύο περίπου εβδομάδες. Στην περίπτωση του έρπητα ζωστήρα, ο πόνος που συνοδεύει το εξάνθημα είναι ιδιαίτερα έντονος, προηγείται της εμφάνισης του εξανθήματος, διατηρείται σε όλη τη διάρκεια του εξανθήματος και μπορεί να παραμένει για πολύ καιρό μετά (μεθερπητική νευραλγία). Άλλα συμπτώματα στον έρπητα ζωστήρα είναι φαγούρα, πονοκέφαλος, πυρετός. Ο έρπης ζωστήρας δεν μεταδίδεται σε όσους έχουν προσβληθεί παλιότερα από ανεμοβλογιά, αλλά μπορεί να μεταδοθεί μέσω επαφής με τις φυσαλίδες του εξανθήματος σε κάποιον που δεν έχει εμφανίσει ανεμοβλογιά στο παρελθόν. Θα εκδηλωθεί, όμως, σαν ανεμοβλογιά (π.χ. ένα μη ανοσοποιημένο παιδί να κολλήσει ανεμοβλογιά από ενήλικα με έρπητα ζωστήρα).
Πώς αντιμετωπίζεται ο Έρπης
Ο επιχείλιος έρπης υποχωρεί μόνος του μέσα σε 10 περίπου μέρες. Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να χρειαστεί να αντιμετωπιστεί και φαρμακευτικά με παυσίπονα και αντιιϊκά σε χάπια, αλοιφές ή επιθέματα. Η καθημερινή εφαρμογή οινοπνεύματος με βαμβάκι στο εξάνθημα 3-4 φορές βοηθά επίσης. Είναι πολύ σημαντικό: - Να μην ακουμπάει ο ασθενής την περιοχή του εξανθήματος, να μην το ξύνει και να μην σπάει τις φουσκάλες, τόσο για να μην επιμολυνθεί με άλλα μικρόβια, όσο και για να μην επεκταθεί ο ιός και σε άλλες περιοχές. - Να μην γίνεται κοινή χρήση προσωπικών αντικειμένων (πετσέτες, ποτήρια, μαχαιροπήρουνα) με άλλους όταν έχει εκδηλωθεί επιχείλιος έρπης στον πάσχοντα ή στους άλλους. - Να αποφεύγει ο ασθενής που έχει εκδηλώσει επιχείλιο έρπητα τα φιλιά ή το αγκάλιασμα με ευπαθή άτομα (π.χ. βρέφη, εγκύους, ηλικιωμένους, άτομα με εξασθενημένο ανοσοποιητικό).
Στην περίπτωση του έρπητα των γεννητικών οργάνων, όπως και στις άλλες ερπητικές λοιμώξεις, οριστική θεραπεία δεν υπάρχει, αφού ο ιός παραμένει κρυμμένος και καραδοκεί για νέες υποτροπές. Τα συμπτώματα όμως μπορεί να ανακουφιστούν με παυσίπονα και αντιιϊκά φάρμακα σε δόσεις και διάρκεια που θα καθορίσει ο γιατρός. Για την πρόληψη του έρπητα των γεννητικών οργάνων: - Πρέπει να περιορίζεται ο αριθμός των ερωτικών συντρόφων - Πρέπει να χρησιμοποιείται προφυλακτικό σε όλη τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής. Το προφυλακτικό δεν προφυλάσσει 100% στην περίπτωση του έρπητα, γιατί οι βλάβες μπορεί να βρίσκονται σε σημεία που δεν καλύπτονται από το προφυλακτικό και να μεταδοθούν μέσω δερματικής επαφής - Όταν κάποιος από τους συντρόφους εμφανίζει ενεργό υποτροπή πρέπει να αποφεύγεται η σεξουαλική επαφή.
Ο έρπης ζωστήρας πρέπει να αντιμετωπίζεται όσο το δυνατόν συντομότερα με ειδικά αντιιϊκά φάρμακα, για να γίνουν ηπιότερα τα συμπτώματα, να μειωθεί η διάρκειά τους και να περιοριστεί η πιθανότητα σοβαρών επιπλοκών. Ο πόνος αντιμετωπίζεται με ποικιλία φαρμάκων, όπως απλά παυσίπονα, αντικαταθλιπτικά, αντιεπιληπτικά, τοπικά αναισθητικά, οπιοειδή. Σε περίπτωση μεθερπητικής νευραλγίας, η αντιμετώπιση μπορεί να περιλαμβάνει επεμβατικές μεθόδους. Όσον αφορά στην πρόληψη, υπάρχει διαθέσιμο εμβόλιο για τον ιό της ανεμοβλογιάς-έρπητα ζωστήρα που γίνεται είτε σε παιδιά, είτε σε ενηλίκους που δεν έχουν νοσήσει από ανεμοβλογιά, ιδιαίτερα αν έχουν εξασθενημένο ανοσοποιητικό.
Το εμβόλιο προφυλάσσει από τη νόσηση ή τις επιπλοκές της
- Πληροφορίες
Η δερματίτιδα είναι ένας γενικός όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει τις φλεγμονές του δέρματος. Τα αίτια της δερματίτιδας ποικίλλουν κατά περίπτωση, όμως στις περισσότερες περιπτώσεις εκδηλώνεται με ερεθισμό, οίδημα και φαγούρα στην επιδερμίδα, με το δέρμα να εμφανίζει εξανθήματα και φουσκάλες που ξεφλουδίζουν ή έχουν κρούστα στην επιφάνειά τους.
1. Τα συνηθέστερα συμπτώματα της δερματίτιδας στάσεως είναι τα εξής:
- αποχρωματισμός του δέρματος (κόκκινη ή καφετί απόχρωση) στους αστραγάλους ή την κνήμη
- φαγούρα και κοκκίνισμα
- σκλήρυνση της επιδερμίδας
- ανοιχτές πληγές ή έλκη
Η δερματίτιδα στάσεως εκδηλώνεται όταν υπάρχουν κιρσοί ή άλλες παθήσεις του κυκλοφορικού, με αποτέλεσμα να συσσωρεύονται υγρά στα κάτω άκρα. Το οίδημα εμποδίζει την επαρκή παροχή αίματος και οξυγόνου στο δέρμα, κι έτσι το δέρμα στα πόδια χάνει το φυσιολογικό του χρώμα, γίνεται πιο παχύ και εκδηλώνεται φαγούρα.
2. Τα συνηθέστερα συμπτώματα της αλλεργικής δερματίτιδας εξ επαφής είναι τα εξής:
- κόκκινα εξανθήματα ή εξογκώματα στο δέρμα
- φλύκταινες με υγρό
- έντονη φαγούρα
- πόνος και ευαισθησία της επιδερμίδας
Όπως υποδεικνύει και η ονομασία της, η δερματίτιδα εξ επαφής οφείλεται στην άμεση επαφή με συγκεκριμένα αλλεργιογόνα. Συνήθη αλλεργιογόνα είναι το καουτσούκ, τα αρώματα, διάφορα καλλυντικά, οι βαφές μαλλιών και ο κισσός.
3. Τα συνηθέστερα συμπτώματα της ατοπικής δερματίτιδας (έκζεμα) είναι τα εξής:
- κοκκινωπά, καφετί ή γκρίζα «μπαλώματα» στο δέρμα
- έντονη φαγούρα
- μικρά, κόκκινα εξανθήματα που μπορεί να διαρρέουν υγρό και να σχηματίζουν κρούστα μετά το ξύσιμο
- σκλήρυνση ή ξεφλούδισμα του δέρματος
- ευαισθησία του δέρματος από το ξύσιμο
Η ατοπική δερματίτιδα εμφανίζεται συχνότερα εσωτερικά στους αγκώνες, εσωτερικά στα γόνατα ή στο μπροστινό μέρος του λαιμού. Παρουσιάζει περιόδους έξαρσης και ύφεσης. Η ακριβής αιτία της πάθησης παραμένει άγνωστη.
4. Τα συνηθέστερα συμπτώματα της ερεθιστικής δερματίτιδας εξ επαφής είναι τα εξής:
- κόκκινα εξανθήματα ή εξογκώματα στο δέρμα
- έντονη φαγούρα
- ξηρά, κόκκινα «μπαλώματα» που μοιάζουν με έγκαυμα
- εξανθήματα που εμφανίζονται τοπικά
- πόνος ή ευαισθησία της επιδερμίδας
Η ερεθιστική δερματίτιδα εξ επαφής εκδηλώνεται όταν το δέρμα έρχεται συχνά σε επαφή με ένα αλλεργιογόνο, όπως ένα καλλυντικό, ένα σαπούνι, μια λοσιόν ή ένα αποσμητικό.
5. Τα συνηθέστερα συμπτώματα της νευροδερματίτιδας (lichen simplex chronicus) είναι τα εξής:
- φαγούρα σε μια συγκεκριμένη περιοχή της επιδερμίδας
- δέρμα που ξεφλουδίζει
- τραχιά επιφάνεια της επιδερμί δας που προεξέχει και είναι κοκκινωπή ή πιο σκούρα από το υπόλοιπο δέρμα
Η νευροδερματίτιδα οφείλεται στο υπερβολικό ξύσιμο της επιδερμίδας. Εμφανίζεται συχνότερα στο κρανίο, το λαιμό, τους καρπούς και τους αστραγάλους.
6. Τα συνηθέστερα συμπτώματα της περιστοματικής δερματίτιδας είναι τα εξής:
- μικρά, κόκκινα εξανθήματα με πύον
- ξεφλούδισμα
Η περιστοματική δερματίτιδα εκδηλώνεται κυρίως γύρω από το στόμα, όμως τα εξανθήματα μπορεί να εμφανιστούν και γύρω από τη μύτη, τα μάγουλα ή τα μάτια.
7. Τα συνηθέστερα συμπτώματα της σμηγματορροϊκής δερματίτιδας είναι τα εξής:
- ξεφλούδισμα του δέρματος
- κιτρινωπές ή λευκές φολίδες στη βάση της τρίχας του κρανίου
- κοκκίνισμα και λιπαρότητα του δέρματος
- φαγούρα και ερεθισμός
- πιτυρίδα
Η σμηγματορροϊκή δερματίτιδα εκδηλώνεται συνήθως σε σημεία του σώματος που χαρακτηρίζονται από αυξημένη λιπαρότητα, όπως το πρόσωπο, το στέρνο και η πλάτη. Μπορεί επίσης επίσης να εκδηλωθεί στο κεφάλι.
Δυσιδρωσκό έκζεμα
Σε αυτού του είδους τη δερματίτιδα προσβάλλονται τα χέρια και (σπανιότερα ) τα πόδια συμμετρικά με έντονο κνησμό και φυσαλίδες, κυρίως στην πλάγια επιφάνεια των δακτύλων. Η νόσος παρουσιάζει έξαρση τους θερινούς μήνες, ενώ κατά την αποδρομή της οξείας φάσης παρουσιάζεται ξηρότητα, εφελκίδες και απολέπιση.Σε βαριές μορφές μπορεί να έχουμε επιμόλυνση των βλαβών και διόγκωση των λεμφαδένων.Η θεραπεία περιλαμβάνει αντισηπτικά διαλύματα, κρέμες με κορτιζόνη, αντισταμινικά και σε επίμονες περιπτώσεις συστηματικά κορτικοειδή.
Νομισματοειδές έκζεμα
Σε αυτή τη δερματίτιδα παρατηρούνται κυκλικές βλάβες με κνησμό και απολέπιση, κυρίως σε περιοχές των άνω άκρων και του θώρακα. Παρουσιάζουν οι βλάβες τάση ίασης στο κέντρο και η πορεία μπορεί να είναι χρόνια, με έξαρση τους θερινούς μήνες.Και εδώ κορτικοστεροειδή και αντιισταμινικά αποτελούν τη βάση της θεραπείας.
- Πληροφορίες
Το έγκαυμα είναι ένα είδος τραυματισμού στη σάρκα ή στο δέρμα που προκαλείται από τη θερμότητα, τον ηλεκτρισμό, τις χημικές ουσίες, την τριβή ή την ακτινοβολία.[1] Τα εγκαύματα που επηρεάζουν μόνο την επιφανειακή επιδερμίδα είναι γνωστά ως επιφανειακά ή εγκαύματα πρώτου βαθμού. Όταν η ζημιά εισχωρεί σε κάποια από τα υποκείμενα στρώματα, τότε λέμε ότι έχουμε ένα- εν τω βάθει -μερικού πάχους έγκαυμα ή έγκαυμα δεύτερου βαθμού. Σ’ ένα -ολικού πάχους -έγκαυμα ή έγκαυμα τρίτου βαθμού, ο τραυματισμός επεκτείνεται σε όλα τα στρώματα της επιδερμίδας. Ένα έγκαυμα τέταρτου βαθμού περιλαμβάνει, επιπρόσθετα, τραυματισμό σε βαθύτερους ιστούς, όπως στους μύες ή στα κόκκαλα.
Η απαιτούμενη θεραπεία εξαρτάται από την σοβαρότητα του εγκαύματος. Τα επιφανειακά εγκαύματα μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο με απλά αναλγητικά πόνου, ενώ για τα βαριά εγκαύματα ενδέχεται να απαιτηθεί παρατεταμένη θεραπεία σε εξειδικευμένα κέντρα αποκατάστασης εγκαυμάτων. Δροσίζοντας το έγκαυμα με λίγο νερό βρύσης ενδέχεται να ανακουφίσει τον πόνο και να μειώσει τη ζημιά, ωστόσο η παρατεταμένη έκθεση μπορεί να οδηγήσει σε υποθερμία. Για τα -εν τω βάθει -μερικού πάχους εγκαύματα μπορεί να χρειάζεται να γίνει καθαρισμός με νερό και σαπούνι και να ακολουθήσει επίδεση του τραύματος. Δεν είναι ξεκάθαρο το πώς θα πρέπει να διαχειριστεί κανείς τις φουσκάλες, αλλά λογικά, είναι καλύτερα να μην τις πειράξουμε καθόλου. Για τα -ολικού πάχους -εγκαύματα συνήθως απαιτείται κάποια χειρουργική επέμβαση, όπως μεταμόσχευση δέρματος. Για τα Εκτεταμένα εγκαύματα συνήθως απαιτούνται μεγάλες δόσεις ενδοφλέβιων υγρών γιατί η επακόλουθη φλεγμονώδη αντίδραση θα έχει ως αποτέλεσμα τη σημαντικήτριχοειδή διαρροή υγρού και οίδημα. Οι πιο συνηθισμένες επιπλοκές των εγκαυμάτων σχετίζονται με την μόλυνση.
Ενδείξεις και Συμπτώματα
Τα χαρακτηριστικά ενός εγκαύματος εξαρτώνται από το βάθος του. Τα επιφανειακά εγκαύματα προκαλούν πόνο που κρατάει δύο ή τρεις ημέρες και ακολουθεί ξεφλούδισμα του δέρματος μέσα στις επόμενες μέρες. Άτομα που υποφέρουν από πιο σοβαρά εγκαύματα μπορεί να νιώσουν δυσφορία ή να παραπονεθούν ότι αισθάνονται πίεση αντί για πόνο. Τα –ολικού πάχους-εγκαύματα μπορεί να είναι εντελώς μη ευαίσθητα σε ένα απαλό άγγιγμα ή τρύπημα. Παρόλο που συνήθως τα επιφανειακά εγκαύματα είναι κόκκινα, τα σοβαρά εγκαύματα μπορεί να είναι ροζ, άσπρα ή μαύρα. . Τα εγκαύματα γύρω από το στόμα ή καψαλισμένες τρίχες μέσα στην μύτη μπορεί να υποδηλώνουν ότι έχουν προκληθεί εγκαύματα στους αεραγωγούς , αλλά τα ευρήματα αυτά δεν είναι οριστικά.] Ακόμη περισσότερο ανησυχητικές ενδείξεις περιλαμβάνουν: λαχάνιασμα, βραχνάδα, και τραχύτητα στη φωνή ή δυσχέρεια στην αναπνοή. Η φαγούρα είναι συνηθισμένη κατά τη διάρκεια της ανάρρωσης και εμφανίζεται μέχρι 90% σε ενήλικες και σχεδόν σε όλα τα παιδιά. . Η αίσθηση μουδιάσματος ή μυρμηγκιάσματος μπορεί να επιμείνει για ένα μεγάλο διάστημα μετά από ένα ηλεκτρικό τραυματισμό. . Επίσης τα εγκαύματα μπορεί να προκαλέσουν συναισθηματική και ψυχολογική φθορά.
Είδη εγκαυμάτων
1. Θερμικά εγκαύματα: Προκαλούνται από την επίδραση θερμότητας άμεσα στο δέρμα όπως φωτιά, φλεγόμενα ρούχα, θερμά αντικείμενα, θερμό νερό (ζεμάτισμα), θερμοκρασία από τριβή.
2. Χημικά εγκαύματα: Επαφή χημικών ουσιών πάνω στο δέρμα (αλκάλια όπως ΚΟΗ, οξέα όπως HNO3, άσβεστος, φώσφορος, υδροφθόριο, κτλ).
3. Ηλεκτρικά εγκαύματα: προκαλούνται από την επίδραση του ηλεκτρικού ρεύματος πάνω στο δέρμα. Δεν πρέπει να συγχέεται το ηλεκτρικό έγκαυμα με ένα θερμικό έγκαυμα που έχει προκληθεί από μια ηλεκτρική συσκευή, πχ. Επαφή με καυτό ηλεκτρικό σίδερο ρούχων.
4. Ακτινικά εγκαύματα: Προέρχονται από την επίδραση ακτινοβολίας (ήλιου, πυρηνικής)
Διαχωρισμός εγκαυμάτων
Έχουν γίνει πολλές προσπάθειες κατηγοριοποίησης των εγκαυμάτων.
Στην κλασική κατηγοριοποίηση χωρίζονται τα εγκαύματα σε 3 βαθμούς (α',β',γ')
1. Πρώτου βαθμού: Αφορά η βλάβη μόνο την επιδερμίδα
2. Δευτέρου βαθμού: Αφορά η βλάβη πέρα από την επιδερμίδα και το χόριο
3.Τρίτου βαθμού:Αφορά την επιδερμίδα, το χόριο, καθώς και τους αδένες(ιδρωτοποιούς, σμηγματογόνος), τρίχες.
Θεραπεία
Η θεραπεία των εγκαυμάτων μπορεί να είναι συντηρητική και χειρουργική
Συντηρητική Θεραπεία
Ανοιχτή μέθοδος: Έκθεση των εγκαυματικών επιφανειών στον αέρα και όχι κάλυψη τους με γάζες. Τα πλεονεκτήματα της μεθόδου είναι: η ξηρότητα και το φως αποτρέπουν τον πολλαπλασιασμό μικροβίων, τα τραύματα μπορούν να παρακολουθούνται άμεσα και εύκολα, επιτρέπεται η κινητικότητα των μελών και ξεκινά η κινησιοθεραπεία άμεσα. Απαραίτητη προϋπόθεση για την επιλογή αυτής της μεθόδου είναι η ύπαρξη απομονωμένων θαλάμων για τη νοσηλεία όπως και εξειδικευμένο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό για την αποφυγή λοιμώξεων. Η ανοιχτή μέθοδος ενδείκνυται για εγκαύματα του προσώπου, του περινέου, ενώ για εγκαύματα άκρων και κορμού προτιμάται η κλειστή.
Κλειστή μέθοδος: Κάλυψη των εγκαυματικών περιοχών με βαζελινούχο γάζα αδράς ύφανσης. Τα πλεονεκτήματα της μεθόδου είναι η προστασία του τραύματος από τη λοίμωξη, η απορρόφηση των εξιδρωμάτων και διατήρηση του τραύματος ξερού, καθώς και η μείωση του πόνου.
Η χρήση ουσιών για τη καταπολέμηση των μικροβίων είναι απαραίτητη και στις δυο μεθόδους.
Χειρουργική θεραπεία
Για την ελάττωση του χρόνου νοσηλείας και την καλύτερη λειτουργική και αισθητική αποκατάσταση της περιοχής του εγκαύματος και την αποφυγή επιπλοκών διενεργείται χειρουργική θεραπεία.το κάθε κέντρο ανάλογα με την εμπειρία του σε κάθε μέθοδο, τις ανάγκες του περιστατικού, διαλέγει ποια μέθοδο θα ακολουθήσει.
Μεταμόσχευση πάνω σε σαρκοφυούσες επιφάνειες μετά την απόπτωση των εσχάρων (που έχουν δημιουργηθεί από τις εσχαροτομές).
Όψιμη (8-15 μεταγκαυματική ημέρα) εκτομή εσχαρών και μεταμόσχευση με μοσχεύματα από υγιή περιοχή.
Άμεση (3 μεταγκαυματική ημέρα) εκτομή εσχαρών και μεταμόσχευση με μοσχεύματα από υγιή περιοχή. Ενδείκνυται σε εγκαύματα προσώπου, στα χέρια και στη μαστικήπεριοχή μικρών κοριτσιών ώστε να μη καταστραφεί ο αδένας.
- Πληροφορίες
Η διαθερμοπηξία ή ηλεκτροκαυτηρίαση είναι μία θεραπευτική μέθοδος που ανήκει στον τομέα της ηλεκροχειρουργικής. Με τη βοήθεια ειδικού μηχανήματος, διοχετεύεται ηλεκτρικό ρεύμα στους ιστούς, όπου η ηλεκτρική ενέργεια μετατρέπεται σε θερμότητα, με αποτέλεσμα την θερμική καταστροφή των επιλεγμένων βλαβών. Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται η αφαίρεση συγκεκριμένων αλλοιώσεων του δέρματος.
ΔΙΑΘΕΡΜΠΟΠΗΞΙΑ
Με τη διαθερμοπηξία συνήθως αντιμετωπίζονται καλοήθεις υπερπλασίες της επιδερμίδας όπως θηλώματα , σμηγματορροικές υπερκερατώσεις κ.a. Πρίν τη θεραπεία εφαρμόζεται τοπικό αναισθητικό, με μορφή κρέμας ή με τοπική έγχυση, που καθιστά την όλη διαδικασία σχετικά ανώδυνη.
Η διαθερμοπηξία είναι μία πολύ διαδεδομένη θεραπευτική προσέγγιση, με άριστη ασφάλεια και αποτελεσματικότητα, όταν εφαρμόζεται από εξειδικευμένους ιατρούς, σε επιλεγμένα περιστατικά.
- Πληροφορίες
H γυροειδής αλωπεκία (alopecia areata) είναι μια αυτοάνοση ασθένεια του θύλακα της τρίχας. Χαρακτηρίζεται από ανομοιόμορφη τριχόπτωση, η οποία αναπτύσσεται σε φυσιολογικό, κατά τα άλλα, δέρμα, με τρίχες σε μορφή θαυμαστικού γύρω από τα όρια των περιοχών που επεκτείνεται. Στις περισσότερες περιπτώσεις περιορίζεται σε μία ή περισσότερες κηλίδες, αλλά στα βαριά περιστατικά μπορεί να υπάρχει πλήρης τριχόπτωση στην κεφαλή (ολική αλωπεκία - alopecia totalis) ή σε ολόκληρο το σώμα (καθολική αλωπεκία - alopecia universalis). Η αλωπεκία είναι μη ουλωτική και, στις περισσότερες περιπτώσεις, υποχωρεί αυτόματα μετά από λίγους μήνες.
ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ
Για πολλούς ασθενείς αποτελεί λογική επιλογή η μη θεραπεία της γυροειδούς αλωπεκίας. Συχνά προκύπτει αυτόματη ύφεση και για καμία θεραπεία δεν έχει αποδειχθεί ότι αλλάζει την μακροπρόθεσμη πρόγνωση. Η θεραπεία μπορεί να είναι χρονοβόρα, δυσάρεστη και, ενδεχομένως, τοξική, ενώ η αντιμετώπιση της υποτροπής ενδέχεται να είναι δύσκολη. Από την άλλη, μερικοί ασθενείς επηρεάζονται σε τέτοιο βαθμό που χρειάζονται ψυχολογική υποστήριξη και συμβουλευτική. Επίσης μπορεί να βοηθήσουν η επαφή με άλλους ασθενείς και οι ομάδες υποστήριξης. Οι ασθενείς θα πρέπει να ενημερωθούν πλήρως σχετικά με τη φυσική εξέλιξη της νόσου και να έχουν ρεαλιστικές προσδοκίες ως προς την έκβαση της θεραπείας.
Οι θεραπείες πρώτης γραμμής είναι σταθερά οι πιο αποτελεσματικές και ασφαλείς. Ωστόσο, η απόκριση σε οποιαδήποτε θεραπεία ποικίλλει και εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την έκταση και τη διάρκεια της αλωπεκίας. Αυτό αποτελεί έναν λόγο για τον οποίο υπάρχει συχνά ασυμβατότητα μεταξύ των αποτελεσμάτων των μελετών. Στις μελέτες που επικεντρώνονται στην ανομοιόμορφη αλωπεκία με πρόσφατη έναρξη μπορεί να υπάρχει υψηλός ρυθμός αυτόματης ύφεσης, ενώ οι μελέτες που περιορίζονται στη σοβαρή και μακροχρόνια νόσο με αντοχή στη θεραπεία δεν αποκλείουν την αποτελεσματικότητα στην ήπια αλωπεκία. Ο όρος «ποσοστιαία εκ νέου ανάπτυξη» που χρησιμοποιείται σε αυτό το κεφάλαιο αναφέρεται στην εκ νέου ανάπτυξη των τριχών στην περιοχή της βλάβης σε σύγκριση με την έναρξη.
Οι ενδοβλαβικές ενέσεις κορτικοστεροειδών θεωρούνται θεραπεία πρώτης γραμμής για ενήλικες ασθενείς όταν υπάρχουν μόνο μία ή δύο μικρές κηλίδες αλωπεκίας, αλλά μπορούν να χρησιμοποιηθούν μέχρι και στο 50% του τριχωτού της κεφαλής, εάν οι ασθενείς μπορούν να ανεχθούν την ενόχληση. Η κύρια ανεπιθύμητη ενέργεια είναι η ελάχιστη, συχνά παροδική ατροφία με εντύπωμα.
H τοπική ανοσοθεραπεία είναι η επαγωγή των αλλεργιών εξ επαφής στο τριχωτό της κεφαλής. Στους ευαισθητοποιητές της επαφής περιλαμβάνονται το δινιτροχλωροβενζόλιο (dinitrochlorobenzene - DNCB, πλέον θεωρείται πιθανώς καρκινογόνο και, επομένως, δεν χρησιμοποιείται), το πιτυρικό οξύ διβουτυλ εστέρα (squaric acid dibutyl ester – SADBE, το οποίο έχει περιορισμένη σταθερότητα) και η διφαινκυπρόνη (diphencyprone - DPCP, διφαινυλκυκλοπροπενόνη). Η τελευταία ουσία συνδυάζει την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια με πρακτικό χρόνο ζωής και είναι η πιο ευρέως χρησιμοποιούμενη. Η διφαινκυπρόνη μπορεί να εφαρμοστεί αρχικά ως λοσιόν 2% σε μια μικρή περιοχή (2 - 4 cm2) του τριχωτού της κεφαλής έως ότου το σημείο όπου εφαρμόστηκε γίνει κνησμώδες και ερυθηματοειδες. Στη συνέχεια, η θεραπεία συνεχίζεται σε μια μεγαλύτερη περιοχή με εβδομαδιαίες εφαρμογές χαμηλότερων συγκεντρώσεων, οι οποίες συνήθως είναι μεταξύ 0,001% και 0,1%. Θα πρέπει να χρησιμοποιείται η χαμηλότερη συγκέντρωση με την οποία διατηρείται ήπιο ερύθημα ή κνησμός.
Στους ασθενείς μας συνήθως γίνεται θεραπεία στο μισό του τριχωτού της κεφαλής τους αρχικά μέχρι την επίτευξη ευνοϊκού αποτελέσματος, το οποίο σημαίνει ότι η θεραπεία μπορεί να συνεχιστεί και στην άλλη πλευρά του τριχωτού της κεφαλής. Πρόκειται για μία από τις καλύτερα τεκμηριωμένες θεραπείες για τη γυροειδή αλωπεκία και αποτελεί την πιθανότερη αποτελεσματική θεραπεία σε περιπτώσεις εκτεταμένης μακροχρόνιας ασθένειας. Ωστόσο, η χρονική στιγμή της ανταπόκρισης είναι αρκετά απρόβλεπτη και, επομένως, οι συγγραφείς εφαρμόζουν θεραπεία στους ασθενείς για όσο καιρό επιθυμούν να τη συνεχίζουν. Τα ποσοστά υποτροπής ενδέχεται να είναι υψηλά. Στις ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνεται η περιφερική λεμφαδενοπάθεια και, σπάνια, η αυτοευαισθητοποίηση, η οποία επιφέρει γενικευμένο έκζεμα ή ακόμα και εξάνθημα που μοιάζει με πολύμορφο ερύθημα. Ενδέχεται να αναπτυχθεί λεύκη, αν και συνήθως περιορίζεται στις υπό θεραπεία περιοχές. Για τον λόγο αυτό, είναι καλύτερα να αποφεύγεται η θεραπεία ευαισθητοποίησης σε ασθενείς με τύπους δέρματος με μελαγχρωματικές βλάβες.
Η αποτελεσματικότητα των τοπικών κορτικοστεροειδών έχει αποδεδειχθεί σε κάποιες μελέτες για την ανομοιόμορφη αλωπεκία, κυρίως σε περιπτώσεις χρήσης ισχυρών στεροειδών υπό κάλυψη. Είναι σχετικά οικονομικά και πρακτικά στη χρήση με βασική ανεπιθύμητη ενέργεια την παροδική θυλακίτιδα. Ωστόσο, τα αποτελέσματα είναι ποικίλα και δεν υπάρχει αποτελεσματικότητα στην ολική αλωπεκία ή την καθολική αλωπεκία.
Η θεραπεία με ψωραλένιο συν υπεριώδεις ακτίνες Α (PUVA) έχει μελετηθεί σε αρκετές μελέτες με ποικίλα αποτελέσματα. Το ποσοστό υποτροπής κατόπιν της θεραπείας είναι υψηλό και φαίνεται να απαιτείται συνεχής θεραπεία για τη διατήρηση της ανάπτυξης των τριχών.
Η χρήση ερεθιστικών ουσιών, συμπεριλαμβανομένης της ανθραλίνης (διθρανόλη) και του ρετινοϊκού οξέος, είναι ασφαλής και πρακτική, παρόλο που υπάρχουν λίγα στοιχεία ως προς την αποτελεσματικότητά τους. Για ασθενείς με σκούρα μαλλιά, η ανθραλίνη έχει το πλεονέκτημα ότι καλύπτει μια ανοιχτόχρωμη περιοχή του τριχωτού της κεφαλής με καφέ χρώση. Απαιτείται συχνή εφαρμογή και αρκετά υψηλή συγκέντρωση, καθώς πρέπει να επάγει σημαντικό ερεθισμό για να είναι αποτελεσματική. Το ρετινοϊκό οξύ είναι περισσότερο πρακτικό ως προς τη χρήση σε ασθενείς με ανοιχτόχρωμα μαλλιά.
Η τοπική μινοξιδίλη είναι μια ασφαλής θεραπεία, αλλά στις περισσότερες μελέτες δεν έχει επιτευχθεί ανταπόκριση με αισθητική αξία στους περισσότερους ασθενείς.
Τα συστηματικά κορτικοστεροειδή είναι αποτελεσματικά σε κάποιες περιπτώσεις, εφόσον χρησιμοποιούνται αρκετά υψηλές δόσεις, ενώ κάποια περιορισμένη επιτυχία είχε και η χρήση θεραπευτικών σχημάτων διακεκομμένης χορήγησης. Ωστόσο, η ολική αλωπεκία, η καθολική αλωπεκία και η γυροειδής οφιοειδής αλωπεκία δεν ανταποκρίνονται καλά και τα υψηλά ποσοστά υποτροπής καθιστούν δύσκολη την αιτιολόγηση αυτής της δυνητικά τοξικής θεραπείας.
Η συστηματική κυκλοσπορίνη φαίνεται επίσης να είναι αποτελεσματική εφόσον χορηγούνται υψηλές δόσεις, αλλά η απόκριση δεν διατηρείται μετά τη διακοπή της θεραπείας, οπότε και πάλι είναι δύσκολο να αιτιολογηθεί η χρήση της.
- Πληροφορίες
Αλωπεκία ονομάζεται η τριχόπτωση οποιαδήποτε αιτιολογίας και μορφής. Υπάρχουν πολλοί λόγοι τριχόπτωσης στους άνδρες και στις γυναίκες, όπως οι παθήσεις του θυρεοειδή, η έλλειψη σιδήρου, ο υψηλός πυρετός, η χειρουργική επέμβαση, η ολική νάρκωση, οι δίαιτες «αστραπή», ο τοκετός και συγκεκριμένες φαρμακευτικές αγωγές. Επίσης υπάρχουν δερματολογικές παθήσεις του τριχωτού της κεφαλής που μπορούν να προκαλέσουν παροδική ή μόνιμη αλωπεκία, όπως ο λύκος, ο λειχήνας και η γυροειδής αλωπεκία. Στους άνδρες, όμως, τις περισσότερες φορές εμφανίζεται η ανδρογενετικού τύπου αλωπεκία ή κοινή φαλάκρα, η οποία οφείλεται σε γενετικούς παράγοντες και είναι γνωστή ως «αλωπεκία ανδρικού τύπου».
Αίτια
Η ανδρικού τύπου αλωπεκία είναι πολυπαραγοντική νόσος. Καθοριστικό ρόλο, όμως, σε αυτό τον τύπο αλωπεκίας παίζει η παρουσία μιας ορμόνης, της διυδροτεστοστερόνης (DHT), η οποία επιδρά σε συγκεκριμένες θέσεις του τριχωτού της κεφαλής, σε γενετικά προδιατεθειμένα άτομα. Παρομοίως και στις γυναίκες, στις περισσότερες περιπτώσεις τριχόπτωσης, το αίτιο οφείλεται σε γενετικούς παράγοντες. Αν και είναι ακόμη υπό έρευνα, είναι πολύ πιθανόν η ορμόνη που παίζει καθοριστικό ρόλο στη γυναικεία τριχόπτωση να είναι διαφορετική απ’ αυτήν στους άνδρες.
Θα πρέπει, επίσης, να σημειωθεί ότι ένας ενήλικας χάνει καθημερινά περίπου 75-125 τρίχες από τι κεφάλι του, εξαιτίας του φυσιολογικού κύκλου ζωής των τριχών. Όσο υπάρχει ισορροπία ανάμεσα στην απώλεια και την αναγέννηση των τριχών, ο συνολικός όγκος των μαλλιών παραμένει αμετάβλητος.
Ένας άλλος παράγοντας που συμβάλλει στην τριχόπτωση είναι το στρες, το οποίο πιστεύεται ότι επιταχύνει την κατά τα άλλα γενετικά προκαθορισμένη απώλεια. Πιθανότατα πάντως, χωρίς την παρουσία συγκεκριμένων γονιδίων και ορμονών, το στρες αυτό καθαυτό να μην μπορεί να προκαλέσει απώλεια μαλλιών. Η γενετική προδιάθεση στην ανδρογενετικού τύπου αλωπεκία μπορεί να κληρονομηθεί είτε από τον ένα γονέα, είτε από τον άλλον, και συνήθως εμφανίζεται μετά την εφηβεία. Υπολογίζεται ότι το 25% των ανδρών της λευκής φυλής, ηλικίας 25 ετών, πάσχουν από ανδρικού τύπου αλωπεκία, ενώ το ποσοστό ανέρχεται στο 50% στην ηλικία των 50 ετών. Στις γυναίκες, η συχνότητα είναι πολύ μικρότερη, αν και έχει αναφερθεί ότι περίπου το 30% μπορούν να εμφανίσουν σημεία αλωπεκίας ανδρικού τύπου σε ηλικία 50 ετών.
Κλινικά χαρακτηριστικά ανδρικού τύπου αλωπεκίας
Στους άνδρες μετά την εφηβεία παρατηρείται υποχώρηση της γραμμής των μαλλιών στην περιοχή του μετώπου και των κροτάφων, και λέπτυνση των τριχών στην κορυφή του κεφαλιού, οι οποίες μετατρέπονται σε χνούδι. Στις γυναίκες, αντίθετα, υπάρχει πιο διάχυτη τριχόπτωση και χαρακτηριστική αραίωση στην περιοχή της χωρίστρας. Ο γυναικείος τύπος μπορεί να συνοδεύεται, επίσης, από ακμή, δασυτριχισμό και παχυσαρκία.
Διάγνωση:
Συνήθως, η κλινική εξέταση από τον δερματολόγο αρκεί για να θέσει τη διάγνωση της ανδρικού τύπου αλωπεκίας. Μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις χρειάζεται να καταφύγουμε σε πιο εξειδικευμένες εξετάσεις, όπως βιοψία ή τριχοριζόγραμμα.
Τρόποι αντιμετώπισης:
Η πυκνή κόμη αποτελούσε ανέκαθεν στοιχείο ομορφιάς για τους άνδρες και τις γυναίκες, σε όλους τους πολιτισμούς και τις κοινωνίες. Γι’ αυτό και η αραίωση των τριχών επηρεάζει αρνητικά τα άτομα και τα γεμίζει με συναισθήματα κατάθλιψης, απαισιοδοξίας και εσωστρέφειας.
Σήμερα, όσοι αντιμετωπίζουν προβλήματα με τα μαλλιά τους έχουν περισσότερες επιλογές απ’ ό,τι στο παρελθόν. Η έκταση και το είδος της αλωπεκίας, η ηλικία, οι προσδοκίες και οι επιθυμίες των ασθενών αποτελούν καθοριστικούς παράγοντες για την επιλογή της καταλληλότερης θεραπείας.
Η θεραπευτική προσέγγιση μπορεί να συμπεριλάβει:
• Φαρμακευτική αγωγή
Η φαρμακευτική αγωγή περιλαμβάνει φάρμακα που έχουν διάφορου βαθμού ευεργετική δράση στην ανδρογενετικού τύπου αλωπεκία και χορηγούνται από το στόμα ή σε μορφή διαλύματος για τοπική χρήση. Η δράση τους είναι ευεργετική σε άνδρες και γυναίκες, εφόσον υπάρχουν τριχοθυλάκια, δηλαδή ρίζες τριχών, έστω και σε μικροσκοπική μορφή.
Για τη διατήρηση των αποτελεσμάτων απαιτείται η χρήση τους εφ’ όρου ζωής. Καλλυντικά προϊόντα, όπως κρέμες, σπρέι και σκόνες, όταν εφαρμόζονται στην περιοχή της αραίωσης, μπορούν να βελτιώσουν την εικόνα της, εφόσον όμως υπάρχουν ακόμη λίγα μαλλιά, αλλά δεν αποτελούν θεραπεία για αποτρίχωση.
Οι περούκες αποτελούν μη χειρουργικές λύσεις για την κάλυψη με μαλλιά της περιοχής που παρουσιάζει αλωπεκία. Υπάρχουν πολλές τεχνικές για την τοποθέτηση τους, όπως είναι οι ειδικές κόλλες και κ.λπ.
• Χειρουργική αντιμετώπιση
Τα τελευταία 15 χρόνια έχει υπάρξει μεγάλη πρόοδος στην εξέλιξη της μεταμόσχευσης τριχοθυλακίων, με ειδικά εξελιγμένη εργαλεία και τεχνικές. Όλες οι τεχνικές και οι παραλλαγές τους βασίζονται στη μεταφορά τριχοφόρων θυλάκων (τριχών με τη «ρίζα» τους) στις φαλακρές περιοχές, από περιοχές που δεν επηρεάζονται από τη βλαπτική επίδραση των ορμονών (δότρια περιοχή).
Η μέθοδος που θα επιλέγει έχει σχέση με τις ιδιαιτερότητες κάθε περίπτωσης, τις ενδείξεις κάθε τεχνικής και την επιθυμία του υποψήφιου μετά την ενημέρωσή του. Με τις σύγχρονες τεχνικές μεταμόσχευσης είναι πλέον δυνατόν να αποκατασταθεί η απώλεια των μαλλιών και να αντικατασταθεί ή να βελτιωθεί η μετωπιαία γραμμή τριχοφυΐας με φυσικά μαλλιά που μεγαλώνουν και δεν χρειάζονται επιπλέον φροντίδα όσον αφορά το λούσιμο, το χτένισμα ή το κούρεμα.
Στη μεταμόσχευση μαλλιών αφαιρείται τμήμα του τριχωτού της κεφαλής από την περιοχή της σταθερής τριχοφυΐας (δότρια περιοχή) που βρίσκεται στο πίσω μέρος και στα πλαϊνά του κεφαλιού. Κατόπιν, με τη βοήθεια μικροσκοπίων, γίνεται ο διαχωρισμός του ιστού σε θυλακικές μονάδες (περιέχουν 1-4 τρίχες) και σε πολυθυλακικές μονάδες (που περιέχουν 3-6 τρίχες). Αυτά τα μικρά μοσχεύματα, που ετοιμάζονται κατά αυτόν τον τρόπο, τοποθετούνται με ιδιαίτερη προσοχή στην περιοχή της αλωπεκίας ή, γενικότερα, στην περιοχή όπου εμφανίζει αραίωση (λήπτρια περιοχή), φροντίζοντας να μην τραυματιστούν τα τριχοθυλάκια που υπάρχουν στην περιοχή αυτή και προσέχοντας η γωνία έκφυσης των τριχών από το κεφάλι να είναι όμοια με τη γωνία έκφυσης των γειτονικών τριχών. Η δημιουργία πολύ μικρών μοσχευμάτων επέτρεψε στους χειρουργούς να δημιουργήσουν απόλυτα φυσικές και με ομαλή διαβάθμιση γραμμές μετωπιαίας τριχοφυΐας, σε αντίθεση με παλιότερες τεχνικές, οι οποίες δημιουργούσαν συχνά αφύσικες γραμμές (μαλλιά κούκλας).
Συχνά, πραγματοποιούνται 2-3 επεμβάσεις, ανάλογα με την έκταση της αλωπεκίας. Ο αριθμός των μοσχευμάτων που χρησιμοποιούνται ποικίλλει ανάλογα με την εξέλιξη της αλωπεκίας, τον μέγιστο αριθμό μοσχευμάτων που μπορεί να δώσει η δότρια περιοχή του ασθενή, τα χαρακτηριστικά των μαλλιών του και τις προσδοκίες του ασθενή. Στις μέρες μας, η μεταμόσχευση μαλλιών δεν έχει επιπλοκές. Σε 24 ώρες σχηματίζονται μικρά πήγματα πάνω σε κάθε μόσχευμα, τα οποία πέφτουν σε 4-14 ημέρες. Τα μεταμοσχευμένα μαλλιά αρχίζουν να μεγαλώνουν σε 10-16 εβδομάδες μετά την επέμβαση και εξακολουθούν να μεγαλώνουν για την περισσότερη, αν όχι για όλη, υπόλοιπη ζωή του ανθρώπου. (Καθώς οι άντρες και οι γυναίκες μεγαλώνουν, στους περισσότερους παρατηρείται μικρή αραίωση σε όλο το τριχωτό της κεφαλής, που, κατά συνέπεια, θα επηρεάσει και τα μεταμοσχευμένα μαλλιά).
Σήμερα, οι περισσότεροι γιατροί συνιστούν την έναρξη φαρμακευτικής αγωγής, αμέσως μόλις εμφανιστεί το πρόβλημα της τριχόπτωσης. Ακόμη και αν ο ασθενής έχει αποφασίσει να προχωρήσει στην πραγματοποίηση μιας μεταμόσχευση, η φαρμακευτική αγωγή μπορεί να καθυστερήσει ή και να αποτρέψει περαιτέρω τριχόπτωση στο μέλλον. Μεταμόσχευση μαλλιών μπορεί κάποιος να κάνει σε οποιοδήποτε ηλικία, αρκεί να έχει συμπληρώσει το 20ό έτος της ζωής του, αλλά αυτή η απόφαση διαφέρει από ασθενή σε ασθενή και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες.
Ενδεχόμενες μελλοντικές προοπτικές αντιμετώπισης της αλωπεκίας είναι: η παρέμβαση στα γονίδια, τα φάρμακα που θα παρεμβαίνουν ώστε να μην εκδηλώνεται η αραίωση των τριχοθυλακίων και να μην εξελίσσεται σε φαλάκρα, η τεχνολογία της κλωνοποίησης και άλλα, τα οποία, προς το παρόν, βρίσκονται σε πειραματικό στάδιο.
- Πληροφορίες
Ορισμός
Η ακμή είναι ίσως η πιο συχνή νόσος της εφηβικής ηλικίας αν και μερικές φορές εμφανίζεται και κατά την ενήλικo ζωή, και χαρακτηρίζεται από φλεγμονή των σμηγματογόνων αδένων. Η κοινή ακμή, η οποία είναι αυτή που απασχολεί τον περισσότερο κόσμο, έχει το μοναδικό χαρακτηριστικό των φαγεσώρων, ανοιχτών (μαύρα στίγματα) και κλειστών (μικρά λευκωπά επάρματα) που γεμίζουν τον τριχοσμηγματογόνο θύλακο και είναι η πιο ήπια εκδήλωσή της.
Κυριότεροι τύποι ακμής
Στη φλεγμονώδη μπορεί να δημιουργηθούν βλατίδες, δηλαδή μικρά κόκκινα σπυράκια, και φλυκταινίδια, σπυράκια με πύον. Πιο έντονες και συχνά επώδυνες φλεγμονώδεις βλάβες είναι τα οζίδια και οι κύστεις, που μπορεί να παραμείνουν στο δέρμα για αρκετές εβδομάδες.
Στη μη φλεγμονώδη ακμή παρατηρούνται μόνο οι φαγέσωρες, ανοιχτοί ή κλειστοί όπως προαναφέραμε, χωρίς εξέλιξη στις βλάβες της φλεγμονώδους ακμής .
Η πιο συνηθισμένη μορφή είναι η «κοινή ακμή» και εντοπίζεται σε περιοχές πλούσιες σε σμηγματογόνους αδένες (κυρίως πρόσωπο-πλάτη-ώμοι-θώρακας). Η ακμή υποχωρεί βαθμιαία στην ενήλικο ζωή και εμφανίζεται συνήθως μεταξύ των ηλικιών 14-17 ετών για τα κορίτσια και 16-19 για τα αγόρια, χωρίς όμως αυστηρό περιορισμό των χρονικών ορίων ιδίως στις γυναίκες.
Πού οφείλεται η ακμή;
Δεν είναι γνωστά τα αίτια αν και είναι πολυπαραγοντική νόσος. Οι παράγοντες που εμπλέκονται στην εμφάνισή της είναι :
1.οικογενειακό ιστορικό (κληρονομικότητα)
2.ορμονικές διαταραχές
3.στρές
4.μετά από ερεθισμό του δέρματος
5.χρήση ορισμένων φαρμάκων (λίθιο,ανδρογόνα)
6.χρήση αναβολικών και διαφόρων ναρκωτικών ουσιών
7.χρήση λιπαρών καλλυντικών
Επηρεάζει πολύ την ψυχολογία του καθενός, γι' αυτό θα πρέπει οι ασθενείς να δείξουν υπομονή γιατί πρόκειται για μια επίμονη και χρονοβόρα πάθηση που μπορεί να οδηγήσει σε κατάθλιψη. Όταν δε, εμφανίζεται κατά την εφηβική ηλικία, που τα άτομα είναι ήδη αρκετά ανασφαλή, μπορεί να οδηγήσει και στην αυτοκτονία αν καθυστερήσει η θεραπεία.
4 είναι οι παράγοντες που συμμετέχουν στην παθοφυσιολογία της νόσου:
1) η υπερπαραγωγή σμήγματος από τους αδένες του δέρματος, εν μέρει γενετικά καθοριζόμενη, κυρίως από την τοπική δράση των ανδρογόνων και ιδιαίτερα της διυδροτεστοστερόνης μετά την ενζυμική δράση της 5α-αναγωγάσης
2) το Propionobacterium acnes το οποίο βρίσκεται στο εσωτερικό των τριχοσμηγματογόνων θυλάκων και παράγει λιπάσες οι οποίες διασπούν τα λιπαρά οξέα του σμήγματος και θεωρούνται ουσιαστικοί παράγοντες στην παθογένεια της ακμής.
3) Η φλεγμονή, τόσο από το P.acnes όσο και από τη συσσώρευση του σμήγματος και την πίεση στα τοιχώματα του θυλάκου
4) Η στένωση της εξόδου του τριχοσμηγματογόνου θυλάκου, από διαταραχή της κερατινοποίησης των κυττάρων
Η ακμή απαιτεί έγκαιρη αντιμετώπιση προκειμένου να μην υποτροπιάσει και να μην αφήσει ουλές. Επιπλέον, αν δεν γίνει θεραπεία ή δεν επιλεγεί η σωστή θεραπεία, η ακμή μπορεί να επιμένει για πολλά χρόνια. Ακόμη η «έγκυρη αντιμετώπιση» δηλαδή με την έναρξη του προβλήματος να καταφύγετε σε κάποιο γιατρό, δερματολογικό κέντρο ή νοσοκομείο, έστω κι αν θεωρείτε ότι το πρόβλημα δεν είναι ιδιαίτερα σοβαρό, αποτελεί την ασφαλή και μόνιμη λύση του προβλήματος. Η ακμή είναι νόσος, όχι ένα απλό αισθητικό πρόβλημα. Χρειάζεται ιατρική βοήθεια, και δεν υπάρχει κανένας λόγος να ντρέπεστε για το πρόβλημα σας.
Θεραπεία
Τοπικά φάρμακα Πρόκειται για ουσίες όπως το υπεροξείδιο του βενζολίου, το αζελαικό οξύ, που εφαρμόζονται τοπικά στο δέρμα, σε μορφή κρέμας ή τζελ, για να αντιμετωπίσουν τους φαγέσωρες και τη φλεγμονή. Μπορεί να έχουμε ανεπιθύμητες ενέργειες, όπως ξηρότητα, ερυθρότητα, απολέπιση του δέρματος, αποχρωματισμό σε υφάσματα. Με τη καθοδήγηση όμως του γιατρού και το συνδυασμό με ενυδατική κρέμα, οι ενοχλήσεις μετριάζονται. Επίσης τα ρετινοειδή (ανταπαλένη) χρησιμοποιούνται στην τοπική αγωγή της κοινής ακμής. Όλα τα παραπάνω περιορίζουν τον πληθυσμό του p.acnes, έχουν κερατολυτικές δράσεις και μειώνουν τη φλργμονή.
Θεραπεία από το στόμα Σε περιπτώσεις μέτριας ή βαριάς ακμής συνήθως επιλέγεται η θεραπεία από το στόμα, η οποία χορηγείται μεμονωμένα ή σε συνδυασμό με τοπικά φάρμακα. Αυτή μπορεί να περιλαμβάνει:
Αντιβιοτικά. Π.χ., τετρακυκλίνες όπως μινοκυκλίνη και μακρολίδια όπως ερυθρομυκίνη και αζιθρομυκίνη. Χορηγούνται με στόχο να καταπολεμηθούν τα βακτηρίδια που προκαλούν τη φλεγμονή.
Ορμονικά σκευάσματα (π.χ. οιστρογόνα και αντιανδρογόνα)-προκειμένου να ρυθμίσουν τις ορμόνες που οδηγούν σε αυξημένη σμηγματόρροια. Σε σοβαρές περιπτώσεις ακμής ή όταν ο ασθενής δεν ανταποκρίνεται στις άλλες θεραπείες μπορεί να χορηγηθεί ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό φάρμακο, η ισοτρετινοίνη.
Η ισοτρετινοίνη αντιμετωπίζει σχεδόν όλους τους μηχανισμούς που προκαλούν ακμή και σε μεγάλο ποσοστό μπορεί να προσφέρει μόνιμη ίαση. Μειώνει την παραγωγή σμήγματος και κερατίνης, ενώ παράλληλα καταπολεμά τα βακτηρίδια που συνδέονται με την ακμή. Ωστόσο, επειδή πρόκειται για ισχυρό φάρμακο, επιλέγεται μόνο από δερματολόγους και σε σοβαρές περιπτώσεις. Το 30% αυτών που λαμβάνουν το φάρμακο υποτροπιάζει και σε αυτούς το φάρμακο μπορεί να επαναχορηγηθεί την επόμενη χρονιά ή και αργότερα αλλά και σπανίως σε τρίτο κύκλο. Απαραίτητη προυπόθεση είναι η χορήγηση της κατάλληλης αθροιστικής δοσολογίας του φαρμάκου που εξαρτάται από το βάρος του ασθενούς και είναι περίπου 120mg/kgr B.Σ. και για επαρκές χρονικό διάστημα Το φάρμακο μπορεί να ανεβάσει παροδικά τα λιπίδια και να επηρεάσει την ηπατική λειτουργία, μεταβολές που είναι αναστρέψιμες με την ελάττωση της δόσης ή τη διακοπή του φαρμάκου, γι αυτό και απαιτείται εργαστηριακός έλεγχος πριν και κατά διάρκεια της χορήγησής του. Μπορεί επίσης να προκαλέσει παροδική επιδείνωση της ακμής στην αρχή της θεραπείας. Οι περισσότεροι ασθενείς παρουσιάζουν ξηρότητα δέρματος και βλεννογόνων (χειλέων) κατά τη διάρκεια της θεραπείας, που αντιμετωπίζεται εύκολα με ενυδατικούς παράγοντες. Σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα πρέπει να αποφεύγεται η έκθεση στον ήλιο και επιβάλλεται η χρήση αντιηλιακού.Η γυναίκα δεν πρέπει να βρίσκεται σε κατάσταση εγκυμοσύνης αλλά και να μην καταστεί έγκυος ακόμα και για 3 μήνες μετά τη λήψη της τελευταίας κάψουλας.